Η Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής στο σήμερα

Κάποτε, πολύ κοντά στο σπίτι μου υπήρχε ένα παλιόσπιτο. Έτσι το λέγαμε τα πιτσιρίκια που όλο το τριγυρίζαμε. Πλάθαμε ιστορίες γύρω του και αμέτρητα παραμύθια. Δεν έμενε κανείς εκεί.

Μια μέρα θυμάμαι, όπως έσκαβα στα χώματα της αυλής του, βρήκα ένα παλιό μαχαίρι με μεγάλες γυαλιστερές πέτρες στη λαβή. Τρόμαξα όταν το είδα, το έδειξα στα υπόλοιπα παιδιά και το ξανασκέπασα με τα χώματα μέχρι να φωνάξω κάποιον μεγάλο να το δει. Φυσικά το μαχαίρι δεν ήταν εκεί όταν επέστρεψα και ποτέ δεν έμαθα την αξία του αλλά ούτε και την ιστορία του.

Το σπίτι αυτό δεν υπάρχει σήμερα. Έχει γίνει πολυόροφη πολυκατοικία. Μόνο στις μνήμες μου μπορεί να υπάρχει.

old house from thessaloniki

Αυτά σκεφτόμουν την ώρα που χάζευα ένα άλλο παλιόσπιτο της πόλης, μακριά από τη γειτονιά μου αυτή τη φορά. Το συγκεκριμένο είναι κατοικήσιμο ακόμα και σήμερα. Ζει μια γιαγιά μόνη της εκεί. Έκανε τσουχτερό κρύο μα δεν είδα να βγαίνει καπνός από την καπνοδόχο.

Το βλέπω συχνά αυτό το σπίτι. Αντιστέκεται ακόμα στις φαγάνες. Δε ξέρω για πόσο ακόμα θα καταφέρει να στέκει στη θέση του. Δεν είναι βλέπεις κάποιο δείγμα υψηλής αρχιτεκτονικής ώστε να κηρυχθεί διατηρητέο.

Κι ύστερα σκέφτηκα να κρατήσω την εικόνα του σπιτιού αυτού, μέσα σε μια φωτογραφία. Αυτή τουλάχιστον θα αντέξει στο χρόνο και δε θα φοβάται τις φαγάνες και τους εργολάβους.

Κι όταν ανέβασα τη φωτογραφία στο Flickr, θυμήθηκα εκείνες τις παλιές φωτογραφίες της πόλης που έγραφαν “ενθύμιον εν θεσσαλονίκη” και σκέφτηκα πως θα ήταν όμορφο να συγκεντρώσουμε παρόμοιες φωτογραφίες.

Σαν μια προσπάθεια να σώσουμε ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας αυτής της πόλης. Το κομμάτι αυτό που ποτέ δε θα αναστηλωθεί. Το κομμάτι αυτό που δε θα υπάρχει στο αύριο.

12 Responses to Η Θεσσαλονίκη μιας άλλης εποχής στο σήμερα

  1. Kewl! Πάντα μου άρεσε η μυρωδιά των “παλιόσπιτων”. Με τον exiled,τον Άργο και τα άλλα παιδιά συζητάμε εδώ και καιρό για την ύπαρξη και φωτογράφιση των “στοιχειωμένων” ή αλλιώς μερικών σπιτιών που αντιστέκονται στο χρόνο.

    Ωραίο ποστ.

  2. Σκεφτόμουν πως μπορούμε να φτιάξουμε και ένα θεματικό group στο Flickr

    Να κρατήσουμε τις εικόνες πριν μας τις πάρουν οι φαγάνες

  3. Τί μου θύμισες τώρα… Σαλονικιός βέρος, μεγάλωσα στις αλάνες, σκαρφάλωσα στους πεσμένους τοίχους τέτοιων σπιτιών, έπαιξα κρυφτό… Κι όμως τώρα κάθε φορά που επιστρέφω νομίζω ότι οι πολυκατοικίες είναι ακόμη περισσότερες… Πνίγομαι…

  4. Είναι στην Ηλιούπολη, αλλά πού ακριβώς; Υπάρχουν ακόμα κανα δυο χαμόσπιτα που αντιστέκονται στους εργολάβους…

  5. DrTeddy μου λείπουν οι αλάνες και τα χωράφια με το στάρι που τώρα έχουν σπαρμένες πολυκατοικίες

    ttallou το παλιόσπιτο των παιδικών μου χρόνων ήταν στην Ηλιούπολη, απέναντι από την εκκλησία του Προφήτη Ηλία.

    Το παλιόσπιτο της φωτογραφίας όμως, βρίσκεται κάπου στην Καλαμαριά.

    🙂

  6. Στρωμνίτσης με Γρηγορίου Ε´ ήταν ένα σπίτι στη μέση του δρόμου. Η γιαγιά που έμενε μέσα είχε τραβήξει τα πάνδεινα από ‘μας. Φτωχόσπιτο ήταν, μετά που πέθανε το γκρέμισαν και άνοιξε ο δρόμος.
    Επίσης, στη Σόλωνος, δεξιά της Μαρτίου όπως την ανεβαίνεις. Ένα παλιό σπίτι υπάρχει ακόμα. Η γιαγιά απλώνει τα ρούχα της έξω, όταν έχει καλό καιρό. Πολύ όμορφο το ποστ σου.

  7. Και για να δείξω και την ηλικία μου 🙂 , σπίτι στη μέση της Ν. Εγνατίας στο ύψος της Μπότσαρη, είχε στις αρχές του ’70. ΣΤο ύψος της Κλεάνθους υπήρχε τείχος του Ιπποκράτειου και πάνω στο τείχος “ακουμπούσαν” σπίτια. Είχα και ένα φίλο που έμενε σε ένα από αυτά. Όλα τα παραπάνω γκρεμίστηκαν για να γίνει η Ν. Εγνατία…
    Σαφώς και συμφωνώ με την πρότασή σου Magica. Άσε που αυτό είναι απαραίτητο και για το άλλο project το thesspedia.gr που ενώ έχουμε κατοχυρωμένο το όνομα, δεν έχουμε κάνει τίποτα ακόμα.

  8. Kαι πολύ καλά θα κάνετε
    να συγκεντρώσετε παλιές φωτογραφίες γιατί και τα σπίτια έχουν… ψυχή! Και μνήμη και σώμα και μυαλό… Εγώ, τουλάχιστον, έτσι τα βλέπω και όσο για τις μυρωδιές… αυτές δεν φεύγουν ποτέ!

  9. Pingback: magicasland » Κι όσο θα παίζω με παιδικά παιχνίδια

  10. 1980, Καλαμαριά. Παιδάκι τότε, έξι χρονών. Το σπίτι μας ήταν το μοναδικό μέσα σε χωράφια και αλάνες. Οι πιο κοντινοί μας γείτονες, ένα ζευγάρι παππούδων (καμιά 80αριά αυτός, 70 αυτή, αλλά έβγαιναν βόλτα χεράκι- χεράκι τις Κυριακές). Είχαν μια παραδοσιακή ελληνική μονοκατοικία με έναν κήπο γεμάτο αμυγδαλιές, ένα πελώριο κυπαρίσσι και μια μουριά.
    Σήμερα, παντού πολυκατοικίες. Από το σπίτι και τον κήπο, έχει απομείνει μόνο η μουριά, που έχει θεριέψει. Κι έμαθα προχτές ότι θέλουν να την κόψουν, γιατί βρωμίζει, λέει, τα μπαλκόνια με τα φύλλα της το φθινόπωρο. Για φαντάσου. Αν και είναι σίγουρο ότι ζούμε σε ζούγκλα, σε λίγο δεν θα υπάρχει δέντρο ούτε για δείγμα. Παλιόσπιτα και δέντρα χάνονται. Συντροφικά.

  11. Στον Προφήτη Ηλία… Εκεί έπαιζε μπάλα ο αδερφός μου και χαζεύαμε, προτού χτιστεί το σχολείο και “κλείσει” το γήπεδο…

  12. Ο εκσυγχρονισμός και η τσιμεντοποίηση έχουν κάνει όλα αυτά τα χαμόσπιτα γραφικά σπτιτάκια, άξια για να μας θυμίζουν το παρελθόν. Δε μακαρίζω αυτές τις κατασκευές, αλλά σε κάθε περίπτωση κατηγορώ την χωρίς χαρακτήρα τσιμεντοποίηση.