Ο Τοίχος

Παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό μια συνεχή πάλη μεταξύ των “μνημονιακών” και “αντιμνημονιακών” δυνάμεων στην χώρα. Το παρακολουθώ κυρίως μέσω των social media αλλά και μιλώντας με φίλους. Οι δυνάμεις αυτές λοιπόν έχουν επικεντρωθεί είτε στο να μας ενεργοποιήσουν υπέρ των κομμάτων που αντιμάχονται το μνημόνιο, είτε υπέρ των δυνάμεων που “πολεμάνε” στο να μείνουμε στο Ευρώ. Δεν είναι αυτό όμως το θέμα.

Όπως δεν είναι αυτό και το θέμα ενός post στο thess

Τον Φεβρουάριο του 2011, στις 28 για να είμεια ακριβής, την μέρα που απολύθηκα από την δουλειά μου εξ’ αιτίας της κρίσης, έγραψα ένα post στο προσωπικό μου blog για μια πολυκατοικία στην Δημητρίου Γούναρη, παραθέτοντας την παρακλατω φωτογραφία.

Για την ακρίβεια το post μου ήταν η παραπάνω φωτογραφία. Στην συνέχεια έγραψε ένα κείμενο η Χριστίνα Ταχιάου στην “Θεσσαλονίκη”, εκθειάζοντας το έργο αλλά και, αν θυμάμαι καλά και η παράλλαξη. Δεν ξέρω αν έγραψε κάποιος άλλος  άλλα όσα είδα, εκθειάζανε την αλλαγή στο αστικό τοπίο λκαι το πόσο θετικό ήταν το να ομορφαίνουμε αυτούς τους άσχημους τοίχους. Ίδια ήταν και η δική μου αρχική σκέψη.

Ίδια μέχρι την στιγμή που ψάχνοντας τις φωτογραφίες μου έπεσα πάνω σε μια που έδειχνε την κατάσταση του τοίχου τον Δεκέμβριο του 2008. Τον Δεκέμβριο του Γρηγορόπουλου. Αυτή ακριβώς την κατάσταση ήρθε και κάλυψε το καινούργιο Graffiti.

Βλέποντάς το με έπιασε το επαναστατικό μου.  Το είδα στραβά. Θύμωσα με τον εαυτό μου. Θύμωσα με την Ταχιάου, θύμωσα με όλους όσους εκθειάσανε το έργο. Είναι δυνατόν, σκέφτηκα, να πουλάμε τους αγώνες μας και να ξεχνάμε τόσο έυκολα; Έχει μεγαλύτερη σημασία η “ομορφιά” του κτιρίου από τον θάνατο ενός ανθρώπου; Ήθελα εδώ και πολύ καιρό να γράψω γι’ αυτό, για την μνήμη χρυσόψαρου που έχουμε. Να μας κατακεραυνώσω.

Όμως ο καιρός πέρασε, διάφορα εμφανιστήκανε, η ζωή μου άλλαξε, ωρίμασα. Σκέφτηκα λίγο πιο βαθιά. Ποιό ήταν το πρόβλημά μου; Το ότι δεν υπήρχε το επαναστατικό σύνθημα, αυτό που θα μας έκανε να σκεφτούμε και να προχωρήσουμε προς μια άλλη κατεύθυνση; Το ότι υπήρχε ένα έργο τέχνης που κάλυψε ένα σύνθημα; Δεν θέλω να ομορφύνει η πόλη;

Όχι, το πρόβλημα, έφτασα σήμερα να πιστεύω δεν ήταν ποτέ ούτε το επαναστατικό σύνθημα στον τοίχο αλλά ούτε και το να ομορφύνουμε τον τοίχο. Το πρόβλημα ήταν πάντοτε ο τοίχος.

Στον αρχαιολογικό χώρο της Δημητρίου Γούναρη σηκωθήκανε κακάσχημες πολυκατοικίες που “θάψανε” το παρελθόν, ασχημήνανε το παρόν και πιθανόν να καταστρέψανε και το μέλλον της περιοχής. Εμείς όμως νοιαζόμαστε πως θα ομορφύνουμε αυτές τις πολυκατοικίες ή πως θα εκφράσουμε την επαναστατικότητά μας μέσα από αυτές. Κανένας όμως δεν συζητά για το πως θα τις κατεδαφίσουμε έτσι ώστε να κερδίσουμε ζωτικό χώρο, ομορφαίνοντας το παρόν και επενδύοντας στο μέλλον.

Τα διλήμματα, ιδίως όταν είναι τεχνητά δεν εξυπηρετούν ποτέ εμάς. Ίσως θα έπρεπε να δούμε την γενική εικόνα, κάνοντας ένα βήμα πίσω.