Κύριε Rishon, δεν νομίζω ότι απαντήσατε στο σχόλιό μου. Αναφερθήκατε σε πράγματα που δεν έγραψα και θέτετε επιχειρήματα απαντώντας σε λόγους που δεν είπα.

Επανέρχομαι στο μήνυμά μου:

-Αν το ελληνικό Δημόσιο, με απλή διοικητική πράξη του υπουργείου Οικονομικών, δεν μετέτρεπε το εβραϊκό νεκροταφείο σε οικόπεδο του Δημοσίου (1943), θα είχαμε ένα μερικώς κατεστραμμένο νεκροταφείο. Δεν θα προέκυπτε ό,τι περιγράφετε, δεν θα είχε οικοδομηθεί το Πανεπιστήμιο επάνω στο νεκροταφείο και δεν θα είχαν γίνει καταπατήσεις από ιδιώτες βορειότερα. Πιθανώς αυτό το κατεστραμμένο νεκροταφείο θα είχε ξαναχρησιμοποιηθεί.

-Είχε δικαίωμα το ελληνικό Δημόσιο -υπουργείο ΟΙκονομικών να προβεί στην παραπάνω πράξη; Όχι. Το παράνομον της πράξεως αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο και δεν έχει παραγραφεί.

-Αν δεν υπήρχε η παραπάνω πράξη, θα μπορούσε το Υπουργικό Συμβούλιο (!) το 1945 να παραχωρήσει το “οικόπεδο” (προσοχή στα εισαγωγικά) στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης; Σαφώς όχι. Δεν μπορείς να παραχωρήσεις κάτι που δεν είναι δικό σου. Άρα δεν θα υπήρχε Πανεπιστήμιο επάνω στο νεκροταφείο.

Αυτές είναι οι ευθύνες του ελληνικού Δημοσίου, που ασφαλώς μπορούν να καταλογιστούν σε πρόσωπα. Ποιος εισηγήθηκε και ποιος υπέγραψε -εν Αθήναις, τον Νοέμβριο του 1943- την διοικητική πράξη; Ποιος υπουργός εισηγήθηκε το 1945 να οικοδομηθεί το Πανεπιστήμιο επάνω στο νεκροταφείο;

Όσο για τη “Χριστιανική ελίτ”, δεν το βρίσκετε πολύ αόριστο; Άλλο είναι να κάνουμε έρευνα για να κατονομάσουμε πρόσωπα, φορείς και υπηρεσίες και άλλο να γενικεύουμε και να τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Οσο για το ποιός ερευνητής αναφέρομαι στον έργο του Λ.Σαλτιέλ που είμαι σίγουρος οτι γνωρίζετε. Σε αυτό γίνεται ξεκάθαρο οτι η πρωτοβουλία είναι της Χριστιανικής ελιτ της πόλης η οποία βρίσκει ευκαιρία να πραγματοποιήσει μια επιθυμία που είχε εκφραστεί ήδη προπολεμικά – δηλαδή αν μου επιτρέπετε την λίγο πιο απλή μετάφραση: αν δεν είχε υπάρξει η Γερμανική Κατοχή το νεκροταφείο μπορεί και να είχε καταστραφεί έτσι και αλλιώς, αλλά η Γερμανοί από μόνοι τους αδιαφορούσαν ολοκληρωτικά για το νεκροταφείο.
Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να σας φαίνετε ακραία γιατί μέχρι σήμερα υπήρχε αδιαφορία για την υπόθεση του νεκροταφείου από το σύνολο της ελληνικής ιστορικής κοινότητας – όσο θα αυξάνονται οι εργασίες που θα τεκμηριώνουν αυτή την ιστορική πραγματικότητα θα δείτε και εσείς οτι οι Γερμανοί απλώς διευκόλυναν μια διαδικασία που είχε ξεκινήσει το 1917 και ήταν ακόμα ανοικτή το 1947.

Κάνετε πάντως λάθος να κάνετε την υπόθεση οτι αγνοώ τις φωνές των πανεπιστημιακών υπερ ενός μνημείου. Ισως εσείς αγνοείτε τις πολλές περισσότερες των πανεπιστημιακών που κινήθηκαν εναντίον αυτής της πρωτοβουλίας. Μπορείτε να ρωτήσετε τον κ.Τσιάκαλο για περισσότερες λεπτομέρειες, όπως και το πόση μοναξιά ένοιωθε στην προσπάθεια του να κάνει το αυτονόητο. Αυτά τα γνωρίζω γιατί είχα δραστηριοποιηθεί μαζί με τον ιστολόγο αμπραβανέλ και την δρ.Μόλχο το 2008* υπέρ της μετονομασίας της στάσης του μετρό – πρωτοβουλία που απέτυχε παταγωδώς.
Προσωπικά ένα μνημείο που δεν αναγνωρίζει τις άμεσες ευθύνες του ΑΠΘ στην καταστροφή των τάφων και σκύλευση των νεκρών, το θεωρώ ως στρατηγική κίνηση εκτροπής ευθυνών – αν μάλιστα φέρω στα υπόψιν πρωτοβουλίες παρελθόντων διοικήσεων και δηλώσεις του κ.Παντή περί οικονομικών σκοπιμοτήτων, νομίζω οτι για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε το ΑΠΘ εκτός από ανυστεροβουλία.
Και μιας και μιλάμε για αυτό: το μνημείο φαντάζομαι οτι το πλήρωσε το ΑΠΘ,ε;

Οσο για τα μνημεία που αναπαράγουν αναμνήσεις, έχοντας φρέσκο το πόνημα της Α.Μ.Δρουμπούκη θα διαφωνήσω μαζί σας; τα μνημεία δημιουργούν αναμνήσεις και είναι πολιτικές πράξεις. Και επειδή στο facebook ζητήσατε για εναλλακτικές, δε χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό: η υπόθεση του Vel d’Hiv στο Παρίσι μπορεί να βοηθήσει.

*http://abravanel.wordpress.com/2008/07/06/the-jewish-cemetery-of-thessaloniki-and-the-new-subway-a-proposition/

Τώρα περί “εβραϊκής νοοτροπίας από τους ελληνιστικούς χρόνους”, τι να πω; Στην Ελλάδα ζω, ξέρω την ελληνορθόδοξη νοοτροπία από τους ελληνιστικούς χρόνους οπότε δεν εκπλήσσομαι*.

*προφανώς και είμαι ειρωνικός με τον κατάφωρα ρατσιστικό λόγο του σχολιαστή