Για ποια Θεσσαλονίκη μιλάμε; Αυτή με τα κουφάρια στο Βαρδάρι και τα υπνωτήρια της Τούμπας;

Τουλάχιστον από τα λευκώματα των γονέων μας ξέρουμε πως κάποτε μια άλλη Θεσσαλονίκη υπήρξε. Δεν είναι συντηρητισμός ή νοσταλγία να γίνει το αυτονόητο και να εξοστρακισθούν οι ελεύθεροι εισοδηματίες της Καμάρας πίσω στα χωριά τους.

Μετά ίσως έχει νόημα ύπαρξης και μια εφημερίδα που θα είναι το καμάρι της πόλης. Μια εφημερίδα που θα έχει κάτι να γράψει. Τώρα τι είδηση υπάρχει; Για τις πασοκικές κουλτουροπαρέες ή τα νεοδημοκρατικά εθνικοερείπια που περιφέρονται απελπισμένα ανάμεσα στις γκρίζες πολυκατοικίες;