Fisherman’s blues

Κάποτε η παραπάνω φωτογραφία ήταν η καθημερινότητα της παραλίας. Σήμερα η επόμενη εικόνα αποτελεί είδηση. Οι ψαράδες διαμαρτύρονται για τον νέο κανονισμό 1967/2006 που όφειλε να ενσωματώσει η Ελλάδα και που έχει να κάνει με κανόνες για την αλιεία στην Μεσόγειο καθώς και με προστατευόμενους ιχθυότοπους, αν κατάλαβα καλά (είμαι και άσχετος).

Η διαμαρτυρία τους, όπως φαίνεται και από το άρθρο της Μαρίας Τερζούδη στην “Μακεδονία” είναι ως προς την νέαρύθμιση για τα βάθη που πρέπει να ψαρεύουν καθώς και το είδος των διχτυών που πρέπει να έχουν :

“Στο υπόμνημα που υπογράφει ο αλιευτικός σύλλογος πλοιοκτητών γρι γρι “Ο Άγιος Νικόλαος” Νέας Κρήνης αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι, σύμφωνα με το νέο κανονισμό, προκειμένου να ψαρέψουν, τα γρι γρι πρέπει να αναζητούν βάθη 84 μέτρων και άνω, δεδομένου ότι τα βάθη αυτά εντοπίζονται συνήθως έξω από τη ζώνη των έξι ναυτικών μιλίων, δηλαδή έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα. “Από την εφαρμογή της βλαπτικότατης διάταξης θίγεται και οδηγείται σε διάλυση ο κλάδος των γρι γρι”, σημειώνεται και ταυτόχρονα ανακοινώνεται η συμμετοχή του συλλόγου στην επ’ αόριστον απεργία του κλάδου, ήδη από την 1η Μαρτίου, σύμφωνα με απόφαση της πανελλήνιας συντονιστικής επιτροπής.”

Από ότι φαίνεται όμως υπάρχουν διχογνωμίες στα συνδικάτα τους

“Ωστόσο ο πρόεδρος της πανελλήνιας ένωσης πλοιοκτητών μέσης αλιείας Δημήτρης Ταουλτζής κράτησε αποστάσεις επισημαίνοντας ότι “δεν υιοθετήσαμε στάση κινητοποιήσεων, για τον λόγο ότι δεν εξαρτάται από τον αρμόδιο υπουργό η εφαρμογή ή μη του συγκεκριμένου κανονισμού. Παρ’ όλα αυτά, περιμένουμε να μας υποστηρίξει”. ”

Όταν οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θέλουν, δεν μπορώ να καταλάβω πως περιμένουν την υπόλοιπη κοινωνία να τους υποστηρίξει.