Και όμως είναι ακόμα εδώ

Όσο η επικαιρότητα γυρνά γύρω από τον Κωστάκη, το βατοπαίδι και την διεθνή οικονομική κρίση, μερικές εκατοντάδες συμπολίτες μας παλεύουν για αυτό που θεωρούν αυτονόητο, για την δουλειά τους.

Χτες στις 7 στα γραφεία της “Αντίπερα Όχθης” της ΚΟΕ έγινε προβολή ενός DVD με αποσπάσματα και δηλώσεις των εργαζομένων της Siemens από τον αγώνα που ξεκινήσανε τον τελευταίο μήνα. Ναι, ξέρω το θέμα δεν μας νοιάζει και πολύ. Δεν πουλάει όπως οι παπάδες του Αγίου Όρους, ούτε όπως η διεθνής κρίση. Είναι όμως εδώ. Δίπλα μας.

Η συμμετοχή των εργαζομένων της Siemens ήταν μικρή, ίσως γιατί διοργανώθηκε από συγκεκριμένη πολιτική ομάδα, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την απουσία του προέδρου του σωματείου των εργαζομένων, η συμμετοχή δε των τοπικών πολιτικών ακόμη μικρότερη, μόνο η Μπρεκάση.

Το φιλμάκι δεν επιδέχεται κριτικής. Ήταν σαφώς συναισθηματικά φορτισμένο μια και αποτελούσε μια μαρτυρία των αγώνων των εργαζομένων της Siemens. Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα. Ενδιαφέρουσα γιατί από πλευράς Siemens το μεγαλύτερο μέρος των απαντήσεων, στις ερωτήσεις που του τέθηκαν δόθηκαν από δυο διευθυντές της εταιρίας, αυτόν της μηχανογράφησης καθώς και έναν, αν κατάλαβα καλά, εμπορικό διευθυντή.

Ήταν περίεργο και συνάμα ενθαρυντικό να βλέπεις δυο στελέχη μιας εταιρίας σε μια μάζωξη με θέμα την επικείμενη απόλυσή τους σε έναν μικρό κομμουνιστικό σχηματισμό όπως της ΚΟΕ. Βέβαια δεν νομίζω ότι θα βρισκόντουσαν ποτέ εκεί αν δεν υπήρχε η ανάγκη εύρεσης κοινωνικών συμμαχιών, συμμαχιών που τους λείπουν μέσα από την αδιάφορη αυτή κοινωνία. Αλλά πάλι δεν πειράζει.

Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την περίπτωση του κλεισίματος, την υπόθεση της Siemens και πως αυτή οδηγεί στην αδιαφορία της κυβέρνησης απέναντι στο πρόβλημά τους  καθώς και τι μέλλει γεννέσθαι.

Έφυγα 2,5 ώρες μετά, χωρίς φυσικά λύσεις και χωρίς να είμαι περισσότερο σοφός από ότι πριν πάω. Η υπόθεση της Siemens συνεχίζεται και παρ’ ότι κερδίσανε ένα δικαστήριο με το οποίο η εταιρία προσπαθούσε να χαρακτηρίσει παράνομη και καταχρηστική την απεργία τους, δεν βλέπω και πολύ φως στο τούνελ μια και έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην παρέμβαση της κυβέρνησης για τις όποιες πιθανές λύσεις (εξεύρεση νέου επενδυτή, αυτοδιαχείριση ή συνέχιση της λειτουργίας) .

Από ότι φαίνεται η κυβέρνηση αλλά και ο Νομάρχης ο οποίος έχει και ένα σημαντικό τυπικό ρόλο σε ότι αφορά στην αποδοχή των απολύσεων, δεν νομίζω να έχουν  καμία διάθεση να ανακατευτούν με πατάτες που καίνε. Δεν είδα βέβαια κανένα να αναρωτιέται πως γίνεται και η κυβέρνηση βρίσκει λεφτά για να στηρίξει τις ιδιωτικές τράπεζες που έπαιζαν τα λεφτά του κόσμου σε φούσκες προϊόντα, αλλά δεν βρίσκει την θέληση να διατηρήσει ένα κερδοφόρο εργοστάσιο που θα μπορούσε και την οικονομία αλλά και την ανάπτυξη του τόπου  βοηθήσει.

Αυτό που κρατάω, για ακόμη μια φορά είναι η διαπίστωση ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας μας ασχολείται με την αποβιομηχάνιση της περιοχής μόνο όταν κλείνει η βιομηχανία στην οποία δουλεύει κάποιος δικός τους ή ο ίδιος, πράγμα που το παραδέχτηκαν για τον εαυτό τους και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Εσείς πότε ακριβώς σκοπεύετε να ασχοληθείτε;

Αναδημοσίευση από το We are not alone