Μανόλης Αναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 – Αθήνα 2005)

Αναγνωστάκης Μανόλης

Επίλογος
Oι στίχοι αυτοί μπορεί και νά ‘ναι οι τελευταίοι
Oι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν
Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια
Aυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι
Tα θλιβερά τραγούδια τους γενήκανε πουλιά
Σε κάποιον άλλον ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος
Γενήκαν άγριοι ποταμοί και τρέχουνε στη θάλασσα
Kαι τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός
Nα γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι.</font>

Από το “Σπουδαστήριο Νεου Ελληνισμού” όπου υπάρχουν και ηχητικά ντοκουμέντα. ”

Αν οι Πόε και οι Σοπενάουερ, οι Μπωντελαίρ και οι Ρεμπώ και όλοι οι κολασμένοι ποιητές του αιώνα μας πρόσφεραν κάτι τι στα έθνη τους, τότε κι ο Αναγνωστάκης χρησιμεύει στην Πατρίδα μας?Η μοναξιά, ένα στοιχείο στείρο και αντικοινωνικό παίρνει στον Αναγνωστάκη διαστάσεις αβυσσαλέες, τρομαχτικές.Θα περάσουν ίσως πολλές γενιές για να μπορέσουμε να συντρίψουμε το φριχτό ερωτηματικό που τέντωσε με τον παρακάτω στίχο του, έναν στίχο που λέει μόνος του για τη μοναξιά όσα δεν είπαν όλοι μαζί οι άλλοι ποιητές σ’ ολάκερη τη δεκαπενταετία που μας πέρασε:

 

Μα που τελειών’ η μοναξιά;

Γιώργος Καφταντζής
Περιοδ. ΣΕΡΡΑΪΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ Νο 2,
Νοέμβριος 1995.”

Περισσότερες πληροφορίες στα :

in.gr η ειδησεογραφία
greece2001.gr  η βιογραφία, εργογραφία και κάποιες κριτικές
στο cultureguide.gr η αναφορά στα 60 χρόνια του Αναγνωστάκη στην ποίηση και στις εκδηλώσεις του μουσείου Μπενάκη που λήγουν σε 7 μέρες.