Λόγω της ημέρας…

Από το πρωί έχω τα νεύρα μου. Ίσως μεγάλωσα πολύ και μόνο να με εκνευρίζει κατορθώνει η ημέρα της γυναίκας. Εκνευρίζομαι ακόμη και με τα αφιερώματα για τις γυναίκες της Τανζανίας, του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, της Χιλής. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, πάρτε αριθμούς, πάρτε στοιχεία. Και μετά, ξεχάστε τα, φορέστε πάλι το μανδύα της δυναμικής, επιτυχημένης γυναίκας που τα προλαβαίνει όλα, που ευτυχώς γεννήθηκε εδώ και όχι στο Αφγανιστάν, ευτυχώς δεν είναι θύμα οικιακής βίας, ευτυχώς μπορεί και ψηφίζει, ευτυχώς, μπορεί και βγαίνει χωρίς τσαντόρ. Τίποτε δεν προλαβαίνω. Ούτε να σκεφτώ γιατί έφτασαν τα πράγματα ως εδώ. Με εκνευρίζει όταν μου λένε ότι γιορτάζω, με εκνευρίζει κι όταν άνδρες, λένε πως δεν είναι γιορτή. Πολιτικά ορθώς σκεπτόμενοι, εκτοξεύουν ως πανάκεια το επιχείρημα πως τα αιτήματα του γυναικείου κινήματος είναι υπόθεση όλου του χρόνου, για να τα ξεχάσουν ή να τα χλευάσουν την αμέσως επομένη.

Στα 20, με γοήτευαν τα κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα κινήματα αλληλεγγύης, οι διεκδικήσεις για καλύτερες σπουδές, οι ίδιες οι σπουδές, ο κινηματογράφος, το θέατρο, οι καινούργιοι άνθρωποι που γνώριζα. Πίστευα πως θα γυρίσω όλη τη γη, στενοχωριόμουν πως δεν θα προλάβαινα να δω, να μυρίσω, να γνωρίσω όσους τόπους ήθελα. Ούτε που μου περνούσε απ΄ το μυαλό ο γάμος, αλλά με έναν ταχυδακτυλουργικό θαρρείς τρόπο, βρέθηκα παντρεμένη πριν υποψιαστώ έστω, τι σήμαινε αυτό. Με άγνοια κινδύνου, μπήκα στην περιπέτεια, γιατί υποτίθεται, δεν θα άλλαζε τίποτε. Ο σύντροφος που είχα επιλέξει, ήταν διαφορετικός από τα αντρικά πρότυπα που έβλεπα γύρω μου, πρότυπα που με τρόμαζαν όταν σκεφτόμουν ότι μπορεί ένα τέτοιο, να όριζε κάποτε τη δική μου ζωή. Διακήρυσσε ότι είμαστε ίσοι, χλεύαζε τους ?ανατολίτες?, μοιραζόταν δουλειές του σπιτιού, με φρόντιζε όταν αρρώσταινα, νοιαζόταν όταν ήμουν στενοχωρημένη, χαιρόταν με τις επιτυχίες μου, ονειρευόταν και κείνος ταξίδια, συμμετοχή σε κινήματα?

Κι ύστερα ήρθε η ζωή. Πανικός μπροστά στην προοπτική να εγκαταλείψει την εφηβεία του, να αναλάβει ευθύνες που ο ίδιος είχε βάλει στη ζωή του προβάλλοντας επιχειρήματα που τον έκαναν άλλοτε να γελάει. Παρόλο που τα οράματά του είχαν αλλάξει και βρίσκονταν πια σε διαφορετική τροχιά από τα δικά μου, πίστεψα ότι έπρεπε να μοιραστώ τις ευθύνες. Και?ζεύτηκα κανονικά. Πάντα δύο δουλειές, ακόμη κι όταν ήρθε το πρώτο παιδί. Και μετά, το δεύτερο. Κι έπρεπε το σπίτι να αποπνέει θαλπωρή, εγώ να είμαι και ωραία και?μοιραία. “Κάνε γυμναστική, έκανες κοιλίτσα”. Πότε μωρέ με τις δύο δουλειές! Και στον εργασιακό χώρο,η ευαισθησία όλων, να καταναλώνεται στα γυναικεία αφιερώματα. Το κονσίλερ για τους μαύρους κύκλους, να χρησιμοποιείται καθ΄ υπερβολή, γιατί τουλάχιστον εγώ, ποτέ δεν είχα μειωμένο ωράριο και μετά από τα ξενύχτια για τάισμα και άλλαγμα μωρού, αν έβγαινα από το σπίτι στην αφτιασίδωτη εκδοχή μου, έδινα την ? δυστυχώς -εσφαλμένη εντύπωση ότι μόλις επέστρεψα από κραιπάλες.

Στη? λεγόμενη λάντζα, ήταν σχεδόν αυτονόητο ότι η βάρδια ήταν γυναικείο προνόμιο. Αν επρόκειτο για πραγματικόπρονόμιο, κάποιοι θεωρούσαν το ότι ήσουν μητέρα, μια μορφή? αναπηρίας. Έφευγες έξαλλη από τη δουλειά για να βρεις καταφύγιο στον προσωπικό σου χώρο.Κι εκείνος ήταν ανάστατος κι ας τον είχε αφήσει στοιχειωδώς τακτοποιημένο το πρωί. Και όταν στην απαίτηση να λειτουργήσεις ως γυναίκα, απαντούσες με όσο τακτ διέθετες, πως χρειαζόσουν λίγη ξεκούραση κι ένα πιο ελκυστικό και καθαρό οπτικό ερέθισμα, άκουγες αυτό που πίστευες πως ΕΣΥ δεν θα ακούσεις ποτέ. “Σιγά μωρέ τι κάνεις, είναι υποχρέωσή σου” και “έτσι είμαι εγώ, αν σου αρέσω”.

Ε, όχι, δεν μου άρεσε. Και δεν το άντεχα. Μετά από αποτυχημένα πειράματα χρόνων για πολιτισμένη συνύπαρξη, απλή συνύπαρξη, φυγές μέσω ατέλειωτου ύπνου, προτίμησα να παραμείνω ζεμένη μεν, αλλά μόνη μου.Τώρα κάποιοι μου λένε, ότι αν στην κρίσιμη στιγμή φερόμουν γαϊδουρινά, “δε με νοιάζει, φέρτα”, αυτό θα λειτουργούσε ως  εκπαιδευτική τηλεόραση και θα οδηγούσε στην ωρίμανση του άλλου. Δε με νοιάζει. Τι σημασία θα είχε άλλωστε, όταν στο συννεφάκι πάνω από τον καθένα, οι εικόνες από καιρό, δεν είχαν καμία απολύτως σχέση. Πώς βλέπεις τη διαφήμιση της ΝΕΟΣΕΤ , ακριβώς έτσι.

Ο καθένας τελικά, είναι μόνος του. Μόνος ονειρεύεται, μόνος παλεύει, μόνος απογοητεύεται, μόνος καταρρέει και μόνος ξανασηκώνεται. Τώρα, σπανίως επιτρέπω να σπάσει το καβούκι μου, σπανίως μπορώ να ξανοιχτώ σε ανθρώπους του άλλου φύλου. Έχω την αίσθηση ότι είμαι αόρατη στην πραγματική μου μορφή. Άτομα μικρότερης ηλικίας, θεωρούν μια διαζευμένη και ίσως νόστιμη κυρία, εισιτήριο σε μαθητεία σεξουαλικής αγωγής. Φαντασιώνονται πως θα τους μάθεις κόλπα, πως είσαι πρόθυμη για γυμνάσια.Συνομήλικοι, σε ανεβάζουν σε βάθρο, αλλά τους πέφτει βαρύ το πακέτο όσων κουβαλάς και ασυνείδητα, τους φοβίζει το ότι δεν συμβιβάστηκες. Μεγαλύτεροι, δείχνουν ακόμη πιο ανώριμοι από εφήβους. Αγχωμένοι από το χρόνο, ψάχνουν επιβεβαίωση σε σχέσεις με νεότερες, ακόμη νεότερες γυναίκες.

Ούτε η λεγόμενη σημερινή γενιά, έχει ισορροπίες. Μονολογούσε μια νεαρότερη συνάδελφος πρόσφατα, μιλώντας για τη σχέση της ? Τώρα τάχουμε, δεν τάχουμε, ούτε κι εγώ ξέρω. Και κάπως έτσι ήταν και για μία άλλη και μία άλλη. Είναι τα προσωπεία γυναικείου δυναμισμού και αυτοτέλειας, που τρομοκράτησαν τόσο πολύ τους άνδρες, ώστε φόρεσαν κι εκείνοι,αντίστοιχα.