Οδοιπορικό στο ρέμα της Πυλαίας

μια περιγραφική έκθεση ιδεών μετά φωτογραφικού υλικού

Εδώ κι ενάμιση χρόνο η γειτονιά μου συνορεύει με το ρέμα της Πυλαίας. Το ιστορικό ρέμα συνοδεύεται από ένα χωματόδρομο που εκτείνεται απαρέγκλιτα κατά μήκος του. Το μονοπάτι είναι ιδανικό για χαλαρό τροχαδάκι ή περπάτημα κι εμένα μ’ αρέσει να τρέχω – συνήθως μόνος. Όταν πρωτανακάλυψα το μέρος, φρέσκος ακόμη στη γειτονιά, ένιωσα όπως πιτσιρικάδες στο χωριό όταν ανακαλύπταμε ένα καινούργιο κρυσφήγετο στο βουνό ή μια πιο φινετσάτη βέργα. Λιτές καταστάσεις, μη φανταστείς, αλλά για μια πόλη με ελάχιστο πράσινο ισοδυναμούν με φτηνή πολυτέλεια. Μερικά πευκάκια, σπάνια πουλιά από αστική σκοπιά, άντε και κανένα ευτυχισμένο αδέσποτο. Δεξιά κι αριστερά δεσπόζουν σπίτια με κέρατα και μπαλκόνια μ’ άσπρα σεντόνια, όπως θα έλεγε κι ο Τζιμάκος. Συνοδοιπόροι μου, πρόωρα ηλικιωμένοι που ‘χουν γραμμένη στο κούτελο τη θλιβερή εξίσωση “γύρω στα πενήντα και περπάτημα = καρδιοπαθής”. Σκουπίδια παντού.

Η αρχική εντύπωση μιας σύντομης και προσωρινής βόλτας άλλαξε γρήγορα, όταν το πρώτο λόγο είχε το λαχάνιασμα. Πρώτη στάση κι ένας βλαβερός υποσταθμός της ΔΕΗ είναι το μόνο αξιοθέατο απ’ την προέκταση της οδού Γ. Γενηματά (με ένα -ν). Το μονοπάτι έπειτα κόβει τη Νικολάου Πλαστήρα και στη συνέχεια έναν άλλο ασφαλτόδρομο, πιο μικρό, την οδό Βεργίνας. Ταμπέλα οικισμού Νέας Ελβετίας. Άναρχη δόμηση, νεόκτιστες μονοκατοικίες. Ως εκεί έφτασα την πρώτη φορά, με όλα τα απαραίτητα σύνεργα (πετσέτα, αλλαξιά), αλλά χωρίς τη φωτογραφική μηχανή. Το μετάνιωσα.

Η δεύτερη απόπειρα διάσχισης έγινε προχθές, τις ώρες που η πόλη σειόταν στους ρυθμούς του τοπικού ντέρμπι των αιωνίων. Σαφώς πιο οργανωμένη απ’ την πρώτη, η δεύτερη εξόρμηση απέδωσε το φωτογραφικό υλικό που διανθίζει το κείμενο. Αυτή τη φορά έφτασα μέχρι το παλιό εργοστάριο της Κεραμείας Αλλατίνη. Εδώ η περιγραφή θα μπορούσε να επικεντρωθεί στο σχεδόν στοιχειωμένο εργοστάσιο, σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της πόλης, μαζί με αυτό της αλευροποιίας στην οδό Ανθέων – μια σκοτεινή υπόθεση που θα εξετάσουμε σε επόμενο επεισόδιο. Επιστροφή στη βάση μέσω της οδού Αναξιμάνδρου με τις ιαχές των φιλάθλων του ΠΑΟΚ να μη μου αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για την ταυτότητα και το χαρακτήρα την πόλης όπου ζω.