Η επιμονή της μνήμης

Πολύ καιρό ήθελα να γράψω αυτό το post αλλά πάντα σταματούσα τον εαυτό μου γιατί ήξερα πως θα δυσαρεστήσω πολλούς φίλους αλλά μετά την εντελώς θεατρική κίνηση του Τριαντάφυλλου Μηταφίδη προχθές αποφάσισα να βουτήξω στα βαθιά.

Πρώτη φορά άκουσα την πρόταση να κατεβούν τα πορτραίτα των δύο κατοχικών δημάρχων από τον διάδρομο του Δημαρχείου από τον Χρήστο Ελευθεριάδη, όταν ήταν ακόμη μέλος της Πρωτοβουλίας, σε εκείνη την μάλλον θυελλώδη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου μερικές μέρες μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την Χρυσή Αυγή.

Την ίδια πρόταση έκανε και ο αντιδήμαρχος Χαδάι Καπόν πριν από περίπου έναν μήνα σε ομιλία του στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης όταν κατέθετε εκείνο το συνταρακτικό ντοκουμέντο με τα 3000 ονόματα των νεαρών εβραιόπουλων της Θεσσαλονίκης που δεν ήταν μέχρι πρότινος καταγεγραμμένα στην λίστα των ανθρώπων που εξοντώθηκαν στο Άουσβιτς.

Ο Δήμαρχος και η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου έδειξε να συμφωνεί και δεσμεύτηκε να πάρει και επίσημη απόφαση για το θέμα να κατεβούν τα πορτραίτα των δύο αυτών δημάρχων. Ο Μηταφίδης για να κερδίσει λίγο φως δημοσιότητας θεατρικά τα κατέβασε προχθές και τα παρέδωσε τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Παναγιώτη Αβραμόπουλο.

Η μνήμη αυτής της πόλης δυστυχώς είναι σαθρή. Έχουμε προσπαθήσει πολλές φορές να κρύψουμε κάτω από το χαλί κομμάτια της ιστορίας που δεν μας βόλευαν. Και πραγματικά δεν θα ήθελα να συμβεί και το ίδιο με τους δύο αυτούς Δημάρχους.
Αντί να κατεβούν τα πορτραίτα τους εγώ προσωπικά θα πρότεινα να παραμείνουν στην θέση τους και από κάτω να μπει μια μικρή πλάκα όπου να εξιστορεί τα “έργα” και τις ημέρες τους. Και την υποδοχή των Γερμανικών Στρατευμάτων. Και την διαγραφή των εβραϊκών ονομάτων από τους δρόμους της πόλης. Και την συνενοχή τους στην καταστροφή του Εβραϊκού νεκροταφείου.
Να μείνουν εκεί σαν ένα μνημείο της ανθρώπινης θηριωδίας, τις ανθρώπινης μισαλλοδοξίας και του μίσους.
Να μείνουν εκεί σαν μια υπενθύμιση ότι η πόλη δεν ήταν αμέτοχη στο Ολοκαύτωμα.
Να μείνουν εκεί για να μας θυμίζουν ότι πολλές φορές το πρόσωπο του κτήνους μπορεί να φοράει και τα πιο ακριβό κουστούμι.

Δεν θέλω να κατεβούν αυτά τα δύο πορτραίτα γιατί φοβάμαι ότι έτσι θα καταλήξουμε στην λήθη ενώ πρέπει αντίθετα να επιμείνουμε στην μνήμη.

Σαν υστερόγραφο θα ήθελα να συμφωνήσω όμως με τον Χασδάι Καπόν ότι ο δρόμος και η πλατεία που έχουν τα ονόματα αυτών των δύο δημάρχων πρέπει να αλλάξουν. Πρέπει να τους θυμόμαστε αλλά όχι και να τους τιμούμε. Όσο για την πρόταση να δοθούν σε αυτούς τους δρόμους ονόματα από τα εβραϊκά ονόματα που έσπευσαν αλλάξουν λίγες μόλις μέρες αφού έφυγαν τα τρένα για το Άουσβιτς θα διαφωνήσω.
Αντίθετα θα πρότεινα στους δρόμους της πόλης που είχαν παλιά Εβραικά ονόματα όχι να αλλάξουν πάλι αλλά να μπει κάτω από την πινακίδα με το τωρινό όνομα του δρόμου μια πινακίδα που να λέει πως “Μέχρι τις 26 – 3 – 1943 ονομαζόταν Ιατρού Περρές που αλλάχτηκε 5 μέρες αφού το σύνολο της εβραϊκής κοινότητας της πόλης βίαια εκτοπίστηκε στο Άουσβιτς όπου σχεδόν στο σύνολο της εξοντώθηκε”.