Νάντης Χατζηγιάννης

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου εντελώς αδιάβαστο και συγχίζομαι. Συγχίζομαι όχι τόσο γιατί κανένας δεν φρόντισε κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής μου να με ενημερώσει για την τοπική ιστορία της πόλης, όσο για την αδιαφορία που έχω επιδείξει σαν πολίτης. Πολλές φορές κείμενα που αναρτώ έχουν να κάνουν με μια προσπάθεια απολογίας για την άγνοια αλλά και την μέχρι τώρα αδιαφορία μου.

Την Δευτέρα διάβασα στην “Θεσσαλονίκη” το άρθρο της Ρένας Ακριτίδου για τον Νάντη Χατζηγιάννη και την περιπέτειά του.

Στην περίπτωση του Χατζηγιάννη, μια τυχαία συνάντηση έφερε στο προσκήνιο την ιστορία της δολοφονίας του Γιάννη Χαλκίδη μια και αύριο εκδικάζεται η υπόθεση στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης.

Από την διήγηση της αδελφής του μαθαίνουμε πως πέθανε ο Χαλκίδης :

“Τα όργανα της χούντα πυροβόλησαν και τραυμάτισαν τον Γιάννη , ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τον φωταγωγό και τον αποτελείωσαν . Ηταν οκτώ άτομα που μετείχαν στην επιχείρηση της δολοφονίας του. Τον σκότωσαν, τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον τραυμάτισαν, είχε πολλαπλά τραύματα στην κοιλιακή χώρα και στο θώρακα όπως είχε πει ο ιατροδικαστής και μετά στα μνήματα τα αλλοιώσανε και είπαν ότι ήτανε λίγα τα τραύματα. Τον σκοτώσανε και τον αποτελειώσανε πυροβολώντας με το πιστόλι στο κεφάλι. Μπροστά στα μάτια του Χατζηγιάννη σκότωσαν τον αδελφό μου και τον αποτελείωσαν. Και δεν άφησαν να ‘ρθει στην κηδεία κανένας. Πρέπει να σας πω ότι την ημέρα που εμείς κάναμε το μνημόσυνο για τα σαράντα του Γιάννη αυτοί που τον σκότωσαν παίρνανε προαγωγή. Κάναμε μήνυση. Τους δικάσανε μετά από χρόνια. Ο Τετραδάκος πήρε τα βάρη πάνω του κι αυτόν καταδικάσανε σε δέκα χρόνια για βασανιστήρια σε κάτι άλλους και για τον αδελφό μου τίποτα . Οι άλλοι όλοι ξεφύγανε“.

Η διήγηση όμως του Χατζηγιάννη έχει μεγαλύτερη σημασία μια και ήταν παρών :

“Ταυτόχρονα σε κλάσματα του δευτερολέπτου πετάγεται ένα- ενάμισι μέτρο δίπλα στη γωνία, εκεί που τελείωνε το κάγκελο, κάποιος αστυνομικός με προτεταμένο το περίστροφο και πυροβολούσε πισώπλατα τον Χαλκίδη ώσπου την τελευταία σφαίρα την έριξε από απόσταση μερικών εκατοστών, σχεδόν εξ επαφής”.

Λίγα λεπτά αργότερα ο Χατζηγιάννης συλλαμβάνεται. Εχει πια αρχίσει να ξημερώνει. Ο Χαλκίδης κείτονταν στο κράσπεδο της οδού Κωνσταντινουπόλεως. “Διέταξε κάποιος αστυνομικός αξιωματικός και τον φέρανε σέρνοντας τον παραμάσχαλα και τον βάλανε δίπλα μου. Ενώ ο Χαλκίδης ψυχορραγούσε δίπλα μου περάσανε πάνω από 50 με 60 αστυνομικοί μεταξύ αυτών ο Κουρκουλάκος, ο Οικονόμου, ο Τετραδάκος, ο Δίπλας, ο Λεπενιώτης. Το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι όσο ψυχορραγούσε δίπλα μου ο Χαλκίδης, ήρθε ο αστυνομικός που τον πυροβόλησε και τον ποδοπάτησε. Εγώ έβλεπα μια τρύπα στη δεξιά πλευρά, αν θυμάμαι καλά προς το χώρο της μέσης, και αιμορραγούσε και άκουγα τον επιθανάτιο ρόγχο του Χαλκίδη. Τον ποδοπάτησε στην πλάτη του και εν συνεχεία τον γύρισε με το πόδι ανάσκελα, τον ποδοπάτησε πάλι στο στήθος και στην κοιλιά και όταν ρώτησε ποιος είναι αυτός και όταν του είπαν “ο Χαλκίδης” είπε : “Α! το πουλάκι μου” και τον ξαναγύρισε πάλι μπρούμυτα με το πόδι” προσθέτει ο Χατζηγιάννης.“

Ο Χατζηγιάννης εξέδωσε το 2007 ένα βιβλίο με τίτλο “Τι έχεις μ’ αυτόν” όπου διηγείται την προσωπική του ιστορία και την δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη από την αστυνομία. Ο Χατζηγιάννης κατονομάζει για δολοφόνο του Χαλκίδη, αλλά και προσωπικό του βασανιστή τον Αντώνη Λεπενιώτη, χωροφύλακα τότε. Αφορμή στάθηκε η κατα τύχη συνάντησή τους και “αψιμαχία” μέσα στο λεωφορείο της Άνω Τούμπας, στις 8 /09/2004. Του γεγονότος ακολούθησε στις 19/10/04 κλήση του Χατζηγιάννη στην ΕΙσαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης για απολογία ύστερα από μήνυση του Λεπενιώτη για συκοφαντική δυσφήμηση.

Η εκδίκαση της μήνυσης θα γίνει στις 8 Φεβρουαρίου από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο της συμπρωτεύουσας. Εντεκα μέρες αργότερα, θα εκδικαστεί και η αγωγή που υπέβαλε το 2007 ο Λεπενιώτης κατά του Χατζηγιάννη και της εφημερίδας «Αγγελιοφόρος», ζητώντας 200.000 ευρώ για τη δημοσίευση μιας «συκοφαντικής» συνέντευξής του σχετικά με το φόνο του Χαλκίδη.

Ήδη την συμπαράστασή τους έχουνε εκφράσει το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η “Πρωτοβουλία” του Μπουτάρη και βέβαια υπήρξε και η εκδήλωση στον δικηγορικό σύλλογο που περιγράφει η Ρένα στην “Θεσσαλονίκη”.

Ο αντιδικτατορικός αγώνας είναι μια ομιχλώδης πτυχή της νεώτερης ιστορίας μας. Είναι ομιχλώδης γιατί οι διηγήσεις είναι υποκειμενικές, δεν μπορούσε να είναι και διαφορετικά. Είναι ομιχλώδης γιατί οι πρωταγωνιστές ακόμα ζουν. Είναι ομιχλώδης γιατί όπως λέει και στον πρόλογο του βιβλίου του ο Χατζηγιάννης :

“Οι προσωπικές μαρτυρίες των αγωνιστών κατά της δικτατορίας δεν καταγράφηκαν. Δεν θέλησαν οι πιο πολλοί να μιλήσουν για τον εαυτό τους. Από σεμνότητα. Όταν άλλοι, ιδιοτελώς εκμεταλλέυτηκαν εκείνη την περίοδο και την ανυπαρξία τους ως πολίτες…”

Ελπίζω μέσα από την δίκη να δωθεί μια λύτρωση και στον Χατζηγιάννη αλλά και μια υπενθύμιση στην κοινωνία αυτής της πόλης αλλά και της χώρας, που νομίζει ότι 30 χρόνια είναι πάρα πολλά

“Για να καταλάβουν τα ανθρωπάκια που κυκλοφορούν αμετανόητα ανάμεσά μας, πως όσοι πολεμήσαμε τη δικτατορία και τη χούντα, θεωρούσαμε τους εαυτούς μας πολίτες. Ενεργούς πολίτες αυτής της χώρας. ”

(Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Χατζηγιάννη, οι φωτογραφίες είναι επίσης από το ίδιο βιβλίο)