Φωτορεπορτάζ από τη Γιορτή Ανακύκλωσης

Παρόλο που το είχα σημειώσει από μέρες στο κονσερβοκούτι που ονομάζω μυαλό, παραλίγο να ξεχάσω την εκδήλωση για την ανακύκλωση στην πλατεία της περιοχής μου. Κι αφού το θυμήθηκα την τελευταία στιγμή και ετοιμάστηκα σε χρόνο dt για να κατευθυνθώ προς την πλατεία, είδα πως είχα μπροστά μου άλλες 2 ώρες μέχρι να ξεκινήσει η εκδήλωση.

Πήγα νωρίς. Κυρίως γιατί ήθελα να παρατηρήσω τον κόσμο. Άρχισε βροχούλα και κάθησα σε ένα από τα καφέ της πλατείας. Τα σταντ ήταν ήδη στημένα, οι καρέκλες τοποθετημένες και τα μεγάλα ηχεία σκεπασμένα με πλαστικό λόγω της βροχής. Δε χαλιόμαστε σκέφτηκα, θα περιμένουμε.

Το ψιλόβροχο δεν έλεγε να σταματήσει και ο κόσμος προσπερνούσε αδιάφορα την πλατεία χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά στα άδεια σταντ. Ήταν οι περαστικοί που ο δρόμος τους έφερε τυχαία στην πλατεία.

Φτου σκουληκομυρμυγκότρυπα, ψιθύρισα την ώρα που είδα μια μηχανή να περνάει από μπροστά μου, να διασχίζει τα σταντ στα οποία είχαν μαζευτεί διάφοροι παρατρεχάμενοι του Δήμου και της ανακύκλωσης, να παρκάρει ακριβώς πίσω από τα σταντ,  ο οδηγός της να χαιρετάει εγκάρδια τους παρατρεχάμενους και να κάθεται με την άνεση του σε ένα από τα σταντ.

Πρέπει να ψιθύρισα κι άλλες κακίες εκείνη την ώρα, αλλά καλό είναι να μην τις αναφέρω.  Πάλι καλά που δεν ανέβηκαν και 5-6 αυτοκίνητα πάνω στην πλατεία.

Η ώρα πέρασε, η βροχούλα σταμάτησε και ο λίγος κόσμος που γνώριζε σχετικά με την εκδήλωση άρχισε να καταφτάνει. Μερικοί έφεραν μαζί τους και διάφορες οικοσυσκευές. Από ψυγεία μέχρι τηλεοράσεις, υπολογιστές και εκτυπωτές.

Αν ήταν να δώσω ένα βραβείο σε κάποιον, θα το έδινα σε εναν κύριο μεγάλης σχετικά ηλικίας, που τον άκουσα να λέει “σαράντα χρόνια τις μάζευα” την ώρα που έδινε δυο σακούλες γεμάτες μπαταρίες. Κι ίσως το “δυο σακούλες” να μη σας ακούγεται εντυπωσιακό, όμως τι θα λέγατε αν μαθαίνατε πως παρέδωσε και ένα αρκετά μεγάλο μπουκάλι γεμάτο μικροσκοπικές μπαταρίες σαν αυτές που έχουν τα ρολόγια χειρός;

Έχουν περάσει αρκετές ώρες από τη στιγμή που γύρισα σπίτι και συνεχίζω να τον σκέφτομαι και να αναρωτιέμαι γιατί μάζευε τόσα χρόνια αυτές τις μπαταρίες.

Συνέχισα να βγάζω φωτογραφίες όμως λίγο αργότερα ξανάρχισε το ψιλόβροχο. Πλησίασα στο σταντ που με ενδιέφερε περισσότερο μια και ακριβώς δίπλα του υπήρχε ένας πολυπόθητος κάδος κομποστ.

Συμπλήρωσα όλο χαρά την αίτηση για να αποκτήσω κι εγώ έναν τέτοιο κάδο, για να απογοητευτώ δυο λεπτά αργότερα.

Ο κάδος λέει, χρειαζόταν 1 τετραγωνικό ακάλυπτου εδάφους. Ακάλυπτου, σα να λέμε δηλαδή χώμα, χώμα από αυτό που είχαν παλιά οι αλάνες, χώμα σαν αυτό που πάτησα τελευταία φορά στο πρώην στρατόπεδο του Παύλου Μελά. Χώμα κανονικό.

Κάποιος με δουλεύει σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή. Δε μπορεί να έφεραν σε μια τσιμεντοποιημένη αστική περιοχή κάδους κομποστ για κήπο. Δηλαδή εγώ τι πρέπει να κάνω για να αποκτήσω επιτέλους έναν αναθεματισμένο κάδο κομποστ; να πάρω το κομπρεσέρ και να σκάψω το πεζοδρόμιο;

Είναι ακριβοί οι κάδοι κομποστ για μπαλκόνι, εμαθα αργότερα. Που να δεις πόσο ακριβό είναι το 1 τετραγωνικό μέτρο ακάλυπτου εδάφους στην τσιμεντούπολη μας μου ήρθε να πω, αλλά κρατήθηκα. Παράνοια. Και να θες να αγιάσεις δε μπορείς.  Μου έδωσαν ένα κακοφωτοτυπημένο βιβλιαράκι με οδηγίες για την κομποστοποίηση. Δε θέλω οδηγίες, κάδο θέλω. Από αυτόν που μπορώ να βάλω στο μπαλκόνι μου. Απο αυτόν που μπορώ να βάλω πάνω στα τσιμέντα. Γιατί μονο τσιμέντα μας αφήσανε να έχουμε σε αυτήν την πόλη. Αν είχα κήπο θα έφτιαχνα αυτοσχέδια κατασκευή για κομποστ με 4 παλέτες, δε θα ερχόμουν να κάνω αιτήσεις για κάδο.

Απορώ πραγματικά ποιο σαδιστικό μυαλό σκέφτηκε να προμηθεύσει τα ανάλογα προγράμματα μεγαλουπόλεων με κάδους κομπόστ για κήπο.  Έτσι μου έρχεται να βγω στους δρόμους με ερωτηματολόγιο για να δω τι ποσοστό πληθυσμού του πολεοδομικού συγκροτήματος διαθέτει κήπο. Το κακό σε αυτή την περίπτωση φυσικά, είναι πως θα πρέπει να πάω σε περιοχές σαν το Πανόραμα για να βρω σπίτι με κήπο. Συνεπώς αν τοποθετήσω όλες τις σκέψεις μου μαζί, η κομποστοποίηση στα αστικά κέντρα είναι ένα ακριβό σπορ και όχι ένα σπορ για όλους.

Αφού είδε την απογοήτευση μου η κοπελιά που καθόταν στο σταντ, κράτησε τα στοιχεία μου και μου είπε για μια εκδήλωση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες, όπου υπάρχει η περίπτωση να συζητηθεί το θέμα των κάδων κομποστ για μπαλκόνι. Είδωμεν…

Ως ανακεφαλαίωση λοιπόν,

• Χάρηκα που είδα τον κόσμο της περιοχής μου να συμμετέχει στην εκδήλωση της ανακύκλωσης, παρόλο που ο καιρός ήταν άσχημος με συνεχόμενο ψιλόβροχο.
• Χαίρομαι που ο Δήμος Σταυρούπολης  αποφάσισε να ξεκινήσει εκδηλώσεις όπως αυτή, αν και όπως ανέφερα στο Δήμαρχο ελπίζω να την επαναλάβει την άνοιξη ή το καλοκαιράκι που θα έχουμε καλύτερο καιρό (στο τέλος θα με μισήσει αυτός ο άνθρωπος).
• Με ενόχλησε που κανένας από τους ανθρώπους του Δήμου δεν έδειξε να ενοχλείται με τη μηχανή που διέσχισε την πλατεία και τον οδηγό της που έδωσε κάκιστο παράδειγμα εφόσον στρογγυλοκάθησε σε ένα από τα σταντ της εκδήλωσης για αρκετή ώρα.
• Με ενόχλησε που προμηθεύτηκαν κάδους κομποστ για κήπο, ενώ το ποσοστό των ανθρώπων που διαθετεί κήπο στην περιοχή μας ειναι απειροελάχιστο.

Η Γιορτή θα συνεχιστεί και σήμερα το πρωί, όπου σύμφωνα με το πρόγραμμα 400 μαθητές θα διασκεδάσουν στο Λουνα Παρκ για την Ανακύκλωση (δεν έχω ιδέα τι είναι τούτο το Λουνα Παρκ, αλλά αν έχει και συγκρουόμενα φωνάξτε με)

Περισσότερες φωτογραφίες από τη Γιορτή Ανακύκλωσης μπορείτε να βρείτε στο Flickr μου.

via magicasland