Κλείνει η Siemens στη Θεσσαλονίκη;

Σύμφωνα με πληροφορίες από φίλους που δουλεύουν μέσα, η εταιρία τους ανακοινώσε ότι έως τις 30 Σεπτεμβρίου θα πρέπει να αδειάσουν το εργοστάσιο γιατί κλείνει. Άλλες πληροφορίες από το εργατικό κέντρο λένε ότι η εταιρία θέλει να απολύσει 180 από τους 370 υπαλλήλους που έχει σήμερα, μέχρι τις 31 Οκτωβρίου.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι τρέχει και δεν είναι καλό. Υπάρχουν οικογένειες και εξειδικευμένο προσωπικό που δεν μπορεί να απορροφηθεί πουθενά. Η σεμνή και ταπεινή κυβέρνηση θα δώσει λύση ή θα αφήσει να κλείσει και αυτό όπως τα εργοστάσια της Νάουσας, την ΑΒΕΖ, την ΒΙΑΜΥΛ, ΒΦΛ,  αφού πρώτα έδωσε επιδοτήσεις στους ιδιοκτήτες τους;

Θα το παρακολουθήσουμε από κοντά.

update : μάθαμε ότι οι εργαζόμενοι προχωράνε σε κινητοποιήσεις ύστερα από το τελεσίγραφο της διοίκησης, μέσω ενός Γερμανού δικηγόρου (;) διευθυντή της Siemens Ελλάδας ονόματι Fisher, ο οποίος ζήτησε να παραδοθεί το εργοστάσιο στις 30 του μηνός από το προσωπικό

9 Responses to Κλείνει η Siemens στη Θεσσαλονίκη;

  1. Pingback: Πάει και η Siemens « Από το Ντεπώ στο Prenzlauer Berg

  2. “Η σεμνή και ταπεινή κυβέρνηση θα δώσει λύση ”
    Τη συγκερκιμένη κυβέρνηση τη σιχαίνομαι, αλλά τί λύση μπορεί να δώσει;
    Επιδότηση του ημερομισθίου;
    Φοροαπαλλαγές;
    Δεν μπορώ να δω άλλο τρόπο με τον οποίο μπορείς να κρατήσεις ένα εργοστάσιο το οποίο μπορεί να πάει 100 χιλιόμετρα βορειότερα και να κερδίσει το 80% από τους μισθούς.
    Ας είμαστε σοβαροί. Η μόνη βιομηχανία που μπορεί να υπάρξει σήμερα στην ευρώπη είναι αυτή που βασίζεται σε εξιδικευμένο προσωπικό (πραγματικά εξειδικευμένο γιατί οι απόφοιτοι ελληνικών ΤΕΙ και των περισσότερων αν όχι όλων των ΑΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εξειδικευμένο προσωπικό). Αλλά ξέχασα, δεν πρέπει να συνδεθεί το πανεπιστήμιο με την αγορά εργασία. Εμείς μόνο να φιλοσοφούμε θέλουμε.

  3. Δεν εννοώ συγκεκριμένη λύση. Η λύσεις δεν είναι περιπτωσιολογικές αλλά συνολικές και έχει να κάνει με πολιτικές που ποτέ δεν ακολούθησε κανένας.
    Δεν λύνεις το πρόβλημα της ανεργίας κάνοντας 50 πανεπιστήμια σε κάθε χωριό της επικράτειας ούτε με το να προσλαμβάνεις συμβασιούχους στο δημόσιο
    Η συγκεκριμένη Βιομηχανία και εξειδικευμένο προσωπικό έχει και κερδοφόρα είναι. Πιθανότατα βορειότερα να είναι πιο κερδοφόρα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εσένα δεν σε νοιάζει σαν κυβέρνηση.
    θα σου αρέσει αν αρχίσει και δίνει λεφτά στους εργαζόμενους χωρίς να τους δώσει δουλειά; Θέλω να πω αν αρχίσει και τους εντάσσει σε προγράμματα του ΟΑΕΔ ή δεν ξέρω που, στα επόμενα 3 με 5 χρόνια για να παίρνουν ένα επίδομα της πείνας μόνο και μόνο για να μην φαίνονται άνεργοι; Και λεφτά χάνονται χωρίς συγκεκριμένο αναπτυξιακό στόχο αλλά και οι εργαζόμενοι δεν κερδίζουν τίποτα.
    Το σχόλιό μου, σε ένα τόσο μικρό κείμενο, είχε να κάνει περισσότερο με την αδιαφορία και έλλειψη πολιτικής σε βάθος χρόνου παρά με το γεγονός αυτό σήμερα

  4. “Η συγκεκριμένη Βιομηχανία και εξειδικευμένο προσωπικό έχει και κερδοφόρα είναι. Πιθανότατα βορειότερα να είναι πιο κερδοφόρα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εσένα δεν σε νοιάζει σαν κυβέρνηση.”
    Εδώ νομίζω θέτεις όλα τα ζητήματα.
    1ον Τί εννοείς εξειδικευμένο προσωπικό. Συνήθως το εξειδικευμένο προσωπικό δεν είναι εύκολα διαθέσιμο και πρέπει να το πηρώσεις. Για να αποφασίζει η Siemens να φύγει ενώ έχει εξειδικευμένο προσωπικό και είναι και κερδοφόρο το εργοστάσιο μου φαίνεται απίθανο. Προφανώς ίδιας “ποιότητας” προσωπικό μπορεί να βρει εύκολα αλλού και φεύγει.
    Η λύση δεν μπορεί βέβαια να δοθεί αύριο, αλλά μόνο σε βάθος χρόνου. Επένδυση στην παιδεία (και έρευνα, αυτά πάνε μαζί) που θα είναι προσανατολισμένη σε τεχνολογίες αιχμής. Μπορεί να ακούγεται καπιταλιστικό, φιλελεύθερο ή δεν ξέρω γω τί άλλο, αλλά εγώ δεν βλέπω άλλη λύση.

  5. …εξειδικευμένο προσωπικό σημαίνει χειρισμό υψηλής τεχνολογίας μηχανημάτων κάτι που δεν έχει αντίστοιχό του στην ελληνική αγορά (εκτός ίσως την intrakom). Η Siemens δεν έχει μόνο οικιακές συσκευές (κάτι που ίσως δεν γνωρίζει ο πολύς κόσμος) αλλά και ένα ολόκληρο τμήμα hi tech. Από εκεί και πέρα η τεράστια τεχνογνωσία και τα άτομα με εμπειρία 20ετίας (που παρακολούθησαν την εξέλιξη των μικροτσιπς πολύ πριν από εμάς) είναι αδύνατον να απορροφηθούν από μια αντίστοιχη αγορά στη Θεσσαλονίκη κυρίως. Το εργοστάσιο είναι απόλυτα κερδοφόρο και υγιές μόνο που έχει ταυτόχρονα και μια μεγάλη έκταση γης “ανεκμετάλευτης”.

  6. Το κλείσιμο της siemens Θεσσαλονίκης είναι ένα ακόμη μικρό λιθαράκι στη τεράστια τσιμεντένια ταφόπλακα με την οποία θα σφραγίσουν μια κάποτε εναλλακτική κοινωνία. Πρώτα σκότωσαν τις μουσικές. Το 1992 με την επέλαση των νεοσκυλέ φαντασμάτων και την υιοθέτηση του αστικού τρόπου ζωής τύπου μερσέντες φτάσαμε στην απόλυτη κάταντια των λαδάδικων. Πυρότουβλα και λαικοποπ που αντάλλαξαν ευθαρσώς και χωρίς κανένα τίμημα και τύψη τα τελευταία τρακς της warp, τα ονειρικά κρεσέντο του Νάστα και τα περίεργα στιχάκια του αγγελάκα. Μετά βούλιαξαν στα απύθμενα βάθη της χαρτοπετσέτας, της ψευτοκαψούρας και του λιωμένου μάσκαρα το τρολ, το αλυσίδα, το mobil, το kinky bampolina, το long days journey into the night. Οι θαμώνες του romance του degre zero του berlin του δον κιχώτη του σαντέ της μητροπόλεως υπέκυψαν σταδιακά και γονάτισαν μπροστά στο νέο θεό που φορούσε στραφταλιστά κοστούμια και ήταν ντυμένος με λουλούδια. Στο Ακρόαμα είχε αρχίσει η σήψη και η παρακμή της εισερχόμενης υποκουλτούρας. Τα μπουζούκια γέμιζαν ενώ άδειαζαν τα μυαλά μας. Εχασα τους φίλους μου που μπεκρόπιναν πιά μόνιμα πίσω από γυαλιστερές κουρτίνες προσπαθώντας να χαιδέψουν κάποιο κορμί που έσταζε ιδρωτα ξυνό και φθηνό μάσκαρα. Η μουσική είχε πεθάνει. Μεταφέρθηκε λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Εκεί ήταν πιό εύκολο να τη σακατέψεις και να την τελειώσεις. Μετά σκότωσαν εμάς.

    Χαμένοι, μη ξέροντας πια που να πάμε χωρίς τις μουσικές μας, τα λεκτικά μας υπάρχοντα, τους φίλους μας να παραδέρνουν στις φθηνές πενιές και τα γυαλιστερά μίνι των μπαλέτων μείναμε μόνοι. Διαλέγαμε με προσοχή τα μπαρ που θα πάμε, το φαγητό που θα φάμε, τα γειά που θα πούμε. Βλέπαμε ότι η πόλη μας πέθαινε όχι ακαριαία, όχι με αξιοπρέπεια, αλλά μαράζωνε και μάζευε λες και κάποιος της είπε ότι δεν μπορεί να πετάξει και εκείνη το πίστεψε. Το ρίξαμε στη δουλειά. Δεν μας ενδιέφερε αν η κορομηλά πουλούσε πια ακριβά υφάσματα και παπούτσια. Εμείς βλέπαμε φλίπερ, το πένυ λέιν, το παραμάουντ, τους κιουράδες να τα σπάνε μπροστά στο σνούπι, τον έλμερ να τσακίζει κόσμο με το βλέμα του. Εμείς βλέπαμε άλλα πράγματα. Πάντα βλέπαμε άλλα πράγματα. Βλέπαμε την πόλη να παίρνει φωτιά και το ναβαρίνο να βρυχάται.

    Το τηλέφωνο σήμερα χτύπησε και μου είπε τα νέα. Μέσα βαθειά άκουγα κλάματα, φωνές παράπονα. Τότε που γνωριστήκαμε πριν από 16 χρόνια δούλευε στη σίμενς. Τώρα πιά δεν ξέρει που δουλεύει. Εχασε τις μουσικές της, έχασε την κορομηλά, τώρα έχασε και τη δουλειά της.

    Φακ εμ γκέρλυ. Πάμε να φύγουμε κι εμείς…

  7. Μετανάστες στο Μπαγκλαντές… Ευτυχώς είναι κοντά στη πόλη που αγάπησα.
    (πικρό χιούμορ, δε μένει τίποτε άλλο)

  8. Pingback: Ο Αργός Θάνατος μιας πόλης « We are not alone

  9. Pingback: thess.gr | Ο Αργός Θάνατος μιας πόλης