ΠΑΟΚ, κουλτούρα, Sepultura

Μια φράση κλισέ: “σκηνή της Θεσσαλονίκης”. Και στη μουσική αλλά και στη λογοτεχνία.
Η ιστορία της λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης έχει τόσες πτυχές, τόσα επεισόδια που χρειάζεται κάποιος ειδικός για να μιλήσει – γράψει σχετικά. Αλλωστε πέρα απ’ τα βιβλία για τη Θεσσαλονίκη και την ιστορία της, πέρα απ’ τα μυθιστορήματα που διαδραματίζονται στη Θεσσαλονίκη, πέρα απ’ τα έργα συγγραφέων της Θεσσαλονίκης, είμαι σίγουρος πως υπάρχει και μια εκτενέστατη βιβλιογραφία για την ιστορία της λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης. Τα περισσότερα βιβλοπωλεία της πόλης μάλιστα έχουν και ξεχωριστό τμήμα στα ράφια τους “Βιβλία για τη Θεσσαλονίκη” ή κάτι αντίστοιχο.

Μ’ αφορμή λοιπόν το σημερινό δρώμενο, που διοργανώνουν η Parallaxi και η ομάδα του “Θεσσαλονίκη Αλλιώς“, στο πλαίσιο της 8ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, κατήρτισα μάνι μάνι, με τον ενθουσιασμό του ερασιτέχνη και όχι με τη γνώση του ειδικού, μια λίστα με 10 + 2 βιβλία (μυθιστορήματα ώς επί το πλείστον) για την πόλη από συγγραφείς Σαλονικιούς και όχι μόνο. Σίγουρα λείπουν ορισμένα βαριά ονόματα (Χριστιανόπουλος, Πεντζίκης) αλλά και ξεχωριστές περιπτώσεις όπως του Γιώργου Κάτου, του Τόλη Καζαντζή, αλλά είπαμε: η λίστα είναι αυστηρά υποκειμενική και δειγματοληπτική. Διορθώσεις, συμπληρώσεις, υποδείξεις, δεκτές στα σχόλια.

Γιώργος Ιωάννου – Η πρωτεύουσα των προσφύγων (δείτε αυτό)
Σοφία Νικολαΐδου – Απόψε δεν έχουμε φίλους (o Argos το διάβασε μονορούφι, όπως πίνει και τα τσίπουρα, αυτό νομίζω πως λέει αρκετά)
Σάκης Σερέφας – Θα γίνω ντιζέζ (ένα φονικό σε ξενοδοχείο της Θεσ/νίκης, το 1950. 55 χρόνια μετά ένας συγγραφέας μιλά με τους επιζώντες πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας)
Γιώργος Σκαμπαρδώνης – Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου (τρες μέρες πριν από τη δολοφονία Λαμπράκη, ο στρατηγός Ντε Γκωλ επισκέπτεται τη Θεσ/νίκη, στην οποία λύνουν και δένουν οι λογής λογής παρακρατικοί).
Πέτρος Μαρτινίδης –  Κατά συρροήν (αστυνομικό μυθιστόρημα με φόντο το ακαδημαϊκό περιβάλλον του ΑΠΘ)
Φίλιππος Φιλίππου – Αντίο, Θεσσαλονίκη (ενα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα που λαμβάνει χώρα στη Θεσσαλονικη, τα στέκια και οι γωνιές της οποίας αποτυπώνονται απ’ την πένα ενός μη Σαλονικιού συγγραφέα)
Θωμάς Κοροβίνης – Ο γύρος του Θανάτου (μυθιστόρημα, για την υπόθεση Παγκρατίδη)
Αντώνης Σουρούνης – Το μονοπάτι στη θάλασσα (αυτοβιογραφικό, επικεντρώνεται στην παιδική ηλικία του συγγραφέα στην Ανω Πόλη)
Τάσος Χατζητάτσης – Μονόξυλο στο ποτάμι (πολύ σπουδαίο, τα έγραψα εδώ παλιότερα, μην τα ξαναγράφω…)
Βασίλης Χ. Κωνσταντίνου – Οι πρωινοί περίπατοι των Βασίλειων Βουλγαροκτόνων (μια αναγνώστριά του, το χαρακτήρισε “snapshot της Θεσσαλονίκης, μια φωτογραφία πολαρόιντ, στιγμές της πόλης πότε στο κέντρο και πότε στη ΒΙΠΕ Σίνδου”)

Και δύο αυτοβιογραφικά έργα, δύο σπουδαίων ανθρώπων, που νιώθω πολύ λίγος να πω οτιδήποτε για αυτούς:
Γιάννης Ταμτάκος – Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα
Μωυσής Μιχαηλ Μπουρλάς – Ελληνας, εβραίος και αριστερός.

Καλό διάβασμα.