Ασφαλίστας

Χάρη στον δαιμόνιο ρεπόρτερ του thess τον Πάνο Συγκαμένο, καταφέραμε σήμερα να έχουμε μια παγκόσμια αποκλειστικότητα. Την μυστική πορεία διαμαρτυρίας των υπαίθριων πωλητών από το Μπαγκλαντές στην Θεσσαλονίκη. Η πληροφορία του Πάνου, ήθελε συγκέντρωση μεταναστών και αλληλέγγυων στην Καμάρα στις 5 το απόγευμα. Ο Πάνος, καθότι και συγκαμένος άργησε να με μαζέψει από το σπίτι μου και βρεθήκαμε 6 παρά δέκα στο χώρο συγκέντρωσης.

Κοιτάζω αριστερά και κατόπιν πιο αριστερά, ώστε να καλύψω και την δεξιά πλευρά μου, αλλά συγκεντρωμένους δεν έβλεπα πουθενά, εκτός από κάτι κοπελίτσες που είχαν δώσει το παραδοσιακό ραντεβού στην πόρτα του Γαλέριου. Κάτσαμε σε μια γωνία και παρατηρήσαμε καλύτερα. Στην μια πλευρά της καμάρας, 4 αλληλέγγυοι είχαν απλώσει ένα μικρό πανό, που ως συνήθως έγραφε περισσότερα από όσα μπορούσε να χωρέσει. στην άλλη άκρη καμιά 20αριά μετανάστες είχαν κάνει ένα κύκλο και συζητούσαν κάτι, προφανώς διαπραγματεύονταν αν θα κάνουν πορεία ή όχι. Δυο τύπισσες ήταν δίπλα μας και μας παρατηρούσαν περίεργα. Ποιοι είμαστε; Τι κάναμε εκεί;

Εκείνη λοιπόν την στιγμή καταλάβαμε ποιοι ήμασταν. Ήμασταν οι ενεργοί πολίτες/ασφαλίτες, ήμασταν οι ασφαλίστας. Ένας χοντρός μεσήλικας καραφλός και ένας εύσωμος μουσάτος νεαρός. Δεν μας ξέρανε, εμείς όμως ξέραμε για την μάζωξή τους. Από που; Μα από την ασφάλεια.

Αφού λοιπόν ετεροπροσδιοριστήκαμε και βρήκαμε ένα ρόλο σε αυτή την κοινωνία, περιμέναμε το επόμενο βήμα. Το επόμενο βήμα δεν άργησε να έρθει. Εξήντα περίπου άτομα βγήκανε στον δρόμο με μέτωπο στην ανατολή. Ο Πάνος, παλιός σε κάτι τέτοια το έπιασε με την μια “στο Δημαρχείο θα πάνε”. Εγώ πάλι δεν καταλάβαινα. Τι πρόβλημα έχουν και θέλουν να πάνε στο δημαρχείο; Θέλανε να ψηφίσουνε μαζί με τους υπόλοιπους για τον προϋπολογισμό; Μου εξήγησε λοιπόν ο Πάνος, αλληλέγγυος από απόσταση, ότι διαμαρτύρονται για το κυνηγητό που υφίστανται από την Δημοτική Αστυνομία.Τελικά στο Δημαρχείο πήγαν διαμαρτυρόμενοι οι πουτάνες και οι μετανάστες. Τους είχε πιάσει προεκλογικά και τους δυο στο στόμα του ο νυν Δήμαρχος. Μην ακούσω λοιπόν κανέναν να λέει ότι είναι ασυνεπής.

Η πορεία περπάτησε στην Εγνατία και ανέβηκε στο πεζοδρόμιο της Αγγελάκη. Επιτέλους η χαρά του Πάσχου και κάθε νεοφιλελεύθερου. Μια πορεία που δεν θα εμπόδιζε την κυκλοφορία. Οι δυο ασφαλίστας, ο Πάνος και εγώ δηλαδή,  δεν μπορούσαμε να ακολουθήσουμε από κοντά οπότε ακολουθήσαμε την πρακτική των μπάτσων. κινηθήκαμε σε παράλληλους δρόμους με την πορεία και τους πετύχαμε καθώς πλησιάζανε στο δημαρχείο.

Μέσα στο δημαρχείο μιλούσε η Ανθή , η Άννα και τα άλλα κορίτσια και απ’ έξω περίμεναν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι αλληλέγγυοι να τους δεχτεί κάποιος, έχοντας σαν ομάδα υποδοχής καμια 15αριά αστυνομικούς. Κάναμε τον κύκλο βρεθήκαμε απέναντι από την ομάδα στην άλλη πλευρά του δημαρχείο. Δεν τόλμησα να σηκώσω την κάμερα. Όχι και να σιγουρευτούν ότι είμαι ασφαλίστας. Βέβαια πως κατάφεραν και βρεθήκανε ακροβολισμένοι αστυνομικοί ένστολοι αλλά και ασφαλίτες μέσα σε τόσο λίγο διάστημα, δεν νομίζω να το σκεφτήκανε ούτε μια στιγμή.

 

Απομακρυνθήκαμε, έβαλα τον τηλεφακό και επιτέλους απαθανάτισε δυο γνώριμα και αγαπημένα πρόσωπα, που με αποζημίωσαν για την ταλαιπωρία μου, να κάνουν βόλτα στην “γέφυρα” του δημαρχείου. Ο “μινι μι” Παπαθεμελής με τον ιστορικό, αξιωματικό “τα λέω τσεκουράτα και θέλω να γίνω συνήγορος του δημότη”  Τσιρκινίδης.

Τελικά όχι μόνο ασφαλίστας αλλά και φασίστας θα μας αποκαλέσουν μια μέρα.