Οι “ρίζες” βγάλαν κλαδιά

Αρχές δεκαετίας 80 έχοντας τελειώσει το Λύκειο, μαζευτήκαμε καμιά 7-8 άτομα και νοικιάσαμε ένα σπίτι στην Δεσπεραί, πρώτη παράλληλος της Αγγελάκη προς το κέντρο. Η γειτονιά άθλια. Παλιές πολυκατοικίες σε στενούς δρόμους, πολλά διαμερίσματα στο κτίριο, η αισθητική της αντιπαροχής σε όλο το μεγαλείο της. Τότε γνώρισα και την Δαγκλή. Στενός δρόμος. ίσα που χωρούσε ένα αυτοκίνητο. Ψηλά σπίτια, 7όροφες οικοδομές και σκοτάδι. Δεν ξέρω πως ήταν ο πραγματικός Δαγκλής αλλά ο δρόμος του ήταν το μαύρο χάλι.

Στην Δαγκλή λοιπόν υπήρχε ένα, ο θεός να το κάνει, μαγαζί, οι “Ρίζες”. Εκεί πρωτοάκουσα φοιτητής, την Μαριώ και τον συγχωρεμένο πια Χονδρονάκο (Στέφανος Κιοπρούλης), την μια και μοναδική φορά που πήγα. Απέναντι, αμυδρά θυμάμαι υπήρχε και άλλο μαγαζί, απλά δεν θυμάμαι αν ήταν κωλάδικο ή κανονικό. Όχι ότι οι “Ρίζες ήταν τίποτα “ανεβασμένο”, μάλλον οι θαμώνες του ήταν “ανεβασμένοι”. Αυτό που θυμάμαι, επίσης αμυδρά είναι η περίεργη βαριά μυρουδιά καθώς έμπαινες στο μαγαζί.

Έτσι λοιπόν η Δαγκλή έμεινε στην μνήμη μου για 2 πράγματα. Τις “Ρίζες” και σαν στενός ανήλιαγος δρόμος. Και ερχόμαστε στο σήμερα, το 2008, πάνω από 24 χρόνια από την πρώτη επίσκεψή μου στο δρόμο αυτό.

Διαβάζω στο σημερινό ένθετο της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ”, “Ζω στη Θεσσαλονίκη”, που δυστυχώς δεν είναι η ύλη του on-line, το πείραμα της Αγγελικής Μακρή, φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών στην πόλη. Η γυναίκα 6 χρόνια στον δρόμο μπούχτισε και αποφάσισε συμβολικά να ενώσει τους γείτονες. Αφού τους ενημέρωσε με φυλλάδια αλλά και κατ’ ιδίαν, για το σχέδιό της. θα ένωνε με κόκκινες κορδέλες τα μπαλκόνια, έτσι ώστε αυτές να συμβολίχζουν γραμμές επικοινωνίας μεταξύ τους. Παρ’ όλη την δυσκολία από τους οικογενειάρχες της περιοχής κατάφερε την Τετάρτη 14/05/2008 να ενώσει κάποια μπαλκόνια δίνοντας την εικόνα που βλέπεται στις φωτογραφίες.

Η πόλη παραμένει μίζερη όσο την ακολουθούμε στην μιζέρια. Χρειάστηκε ένας εμιγκρές φοιτητής για να αλλάξει έστω και συμβολικά έναν από τους πιο μίζερους δρόμους του κέντρου και μάλιστα με ελάχιστο κόστος. Από την άλλη οι υπόλοιποι και κυρίως οι τοπικοί μας άρχοντες σπαταλώντας υπέρογκα ποσά δεν έχουν καταφέρει να αλλάξουν στο ελάχιστο τίποτα.

Δεν χρειάζονται πολλά για να αλλάξει αυτή η πόλη. Διάθεση και γράψιμο όλων των “θεσμών” εκεί που δεν πιάνει η μελάνη.