Όταν η πόλη διψά.. για δημιουργικά εργαστήρια,
“της κόβουν το νερό”, ή καλύτερα τα “φτερά”!
Ο λόγος;
Η απογοήτευση που βίωσα το προηγούμενο Σάββατο μαζί με καμιά 25αριά συμπολίτες με καλλιτεχνικές ανησυχίες και δημιουργική διάθεση. Πολυαναμενόμενη η έναρξη του καλλιτεχνικού εργαστηρίου καθώς διοργανώνεται από το Τελλόγλειο Ίδρυμα , ίδρυμα που έχει καταπλήξει με την έκθεση του “Picasso, suite 347“ ή με την τρέχουσα “ο Μιρό της Μαγιόρκα“, κοστίζει ελάχιστα (20€ το μήνα *4 μήνες) αλλά και υπόσχεται πολλά όπως μας ενημερώνει το δελτίο τύπου του ιδρύματος:
” Πρόκειται για το Εργαστήριο Εικαστικών Τεχνών για άτομα ηλικίας από 18 ετών και άνω, τα οποία θα έχουν την ευκαιρία να προσεγγίζουν βασικές έννοιες της Ιστορίας της Τέχνης, να καλλιεργούν μια κριτική-εικαστική ματιά, επιτυγχάνοντας εικαστικές εφαρμογές, κάνοντας χρήση μιας ποικιλίας υλικών συμπεριλαμβανομένων και των αποκαλούμενων «ευτελών υλικών»…Τμήμα ενηλίκων ηλικίας 18 ετών και άνω (έως 20 άτομα)”
Την προχειρότητα που συναντήσαμε στο εν λόγω εργαστήριο την περιγράφω και στο προσωπικό μου blog .Περίπου 25 ενήλικες καταφθάνουμε στο χώρο του μουσείου, όπου η γραμματεία δεν ξεχνά να μας υπενθυμίζει έναν προς έναν να εξοφλήσουμε όλα τα δίδακτρα και για τους 4 μήνες στο πρώτο μάθημα , και στοιβαζόμαστε σε μια αίθουσα πολύχρωμη, νηπιαγωγείου θα έλεγε κανείς
με κόκκινα μικρά καρεκλάκια 15 τον αριθμό,2 τραπεζάκια ύψους 50cm, ούτε γονατιστοί δε θα μπορούσαμε να “δημιουργήσουμε”, (όπως φαίνεται στην φωτογραφία και για τα παιδάκια είναι χαμηλά). Ξεκινάμε με τις συστάσεις και συνειδητοποιούμε ότι ο αρχικός χώρος στοίβαξης θα είναι και ο χώρος έμπνευσης και δημιουργίας μας .. όπου υποτίθεται ότι θα κάνουμε κατασκευές, μάσκες, θα διδαχθούμε τεχνικές του σχεδίου, της πλαστικής κι άλλα πολλά. Όλα αυτά σε μια αίθουσα που δε θα χωρούσαμε ούτε 5 ενήλικες, που δεν υπάρχει νιπτήρας και θα πρέπει να τρέχουμε σαν τα σχολιαρόπαιδα στις τουαλέτες του κάτω ορόφου με τους γύψους και τα χρώματα στα χέρια. Κατά τ’ άλλα, το πρώτο μάθημα “έφυγε” με συστάσεις, διαξιφισμούς, και υποτυπώδης ξενάγηση της έκθεσης του Μιρό , όπου έλαβε μέρος μια υπερπροσπάθεια πειθούς για το γιατί είναι άξια θαυμασμού τα έργα του Μιρό και μιας αμυνόμενης στάσης σε ερωτήσεις κλασικών πολιτών γιατί το “κράτος κι αυτοί πρέπει να πληρώνουν για κάτι που δεν είναι τέχνη!!
Αυτό το κείμενο αποτελεί πιο πολύ την απογοήτευση από μέρους μου και όχι τόσο μια κακοπροαίρετη κριτική.
Χρόνια διαμαρτυρόμαστε για τις ελάχιστες δυνατότητες σε καλλιτεχνικά δρώμενα με τη μορφή εργαστηριών, σεμιναρίων κατάλληλα για ενήλικες, εργαζόμενους κ.ο.κ . Παράπονα άμεσα συνυφασμένα και με την ποιότητα των προσφερόμενων επιλογών σε συνάρτηση με το κόστος και τις προσδοκίες του κάθε φορέα που διοργανώνει τέτοιου είδους εργαστήρια δημιουργικής γωνιάς, ή καλλιτεχνικής δημιουργίας όπως τα ονομάζουν. Δεν μπορώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίον το Τελλόγλειο, και το κάθε Τελλόγλειο, μπήκε σε τέτοιο “μπελά” να διοργανώσει ένα εικαστικό εργαστήριο για ενήλικες, να το πολυδιαφημίσει και στο τέλος να μας παρουσιάσει αυτό το θέαμα και ορισμό της προχειρότητας.
Δικαιούμαστε οι ,για τόσα κατηγορούμενοι, πολίτες της Θεσσαλονίκης καλύτερης ποιότητας καλλιτεχνικές διεξόδους, τώρα ειδικά που έχουμε αρχίσει και ξυπνάμε.
Popularity: 9% [?]
Trackbacks/Pingbacks
- Εργαστήρια δημιουργικής γωνιάς.. στη Θεσσαλονίκη (updated!!) « να βγαίνεις απ’το όνειρο… - [...] Πριν από 2 μήνες περίπου το Καραντί άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου κατά του Τελλόγλειου Ιδρύματος , από αυτό ...
Συγνώμη κιόλας, αλλά με 20Ε το μήνα, τι ακριβώς περιμένατε? αν πούμε πχ οτι κάνετε τουλάχιστον 4 ώρες ανα εβδομάδα. Οπότε πληρώνετε 1.25 Ε την ώρα, το πολύ. αν οι ώρες είναι περισσότερες είναι ακόμα λιγότερο. Αν το Τελλόγλειο περίμενε να βγεί το κόστος από τα δικά σας δίδακτρα (δεν νομίζω οτι υπολογιζαν σε κάτι άλλο) τότε γιατί να περιμένετε σοβαρότητα? Επίσης γιατί το Τελλόγλειο έχει κύρος σε αυτό το θέμα? έχει ξαναεκαπιδεύσει ενήλικες σε θέματα τέχνης ?
ΥΓ. για να μην παρεξηγηθώ :Υπάρχουν πολλά εργαστήρια για εκπαίδευση ενηλίκων στις τέχνες στην πόλη μας. Κάποια ιδιωτικά (δεν αναφέρω ονόματα για ευνόητους λόγους) κάποια δημόσια, πχ Δήμου Σταυρούπολης. εκεί γιατί δεν απευθυνθήκατε, που στο κάτω κάτω την κάνουν χρόνια αυτή τη δουλεια?
Το θέμα του κόστους ποτέ δεν έπαιξε σημαίνοντα ρόλο, ίσα ίσα που επέλεξα το Τελλόγλειο, ως ένα Ίδρυμα που ανήκει στο Α.Π.Θ κι όπως ανέφερα έχει κάποιο κύρος λόγω της καλλιτεχνικής του ύπαρξης και δράσης ως τώρα, αντί να πάω σε κάποιο του δήμου (δωρεάν) ή σε κάποιο ιδιωτικό (τώρα το σκέφτομαι !). Κι εγώ , όπως κι εσείς, θεωρώ το ποσό ενδεικτικό.
Το θέμα όμως ποιο είναι; ότι επειδή επέλεξαν αυτό το ποσό θα πρέπει να έχει κι ανάλογη ποιότητα; ή ότι επειδή το εργαστήρι μετρά την πρώτη του χρονιά έπρεπε να διακατέχεται μόνο από προχειρότητα; Ένα ίδρυμα-μουσείο που θέλει να συγκαταλέγεται στα σύγχρονα θα πρέπει να προβεί στην τοποθέτηση των κατάλληλων προσώπων (εισηγητής) σε ανάλογες θέσεις, και σε δημιουργία κατάλληλων για το σκοπό χώρων, για να δείξει ότι σέβεται αυτούς που το επέλεξαν.
Τέλος, το θέμα δεν είναι ότι την πάτησα εγώ προσωπικά, άρα το ότι εγώ απευθύνθηκα σε αυτό το εργαστήρι, αλλά το ότι αυτό το εργαστήρι υπάρχει “έτσι”.
Αν σχηματίσεις μια μικρή ομάδα και βρεις διαθέσιμο χώρο σας τα κάνω εγώ τα μαθήματα εικαστικών
@ Magica:
Επίσης!
Η κριτική κάνει καλό σίγουρα! Μικρές αλλά καταλυτικές <a href="http://karanti.wordpress.com/2009/12/03/artisticworkshop/ αλλαγές έχουν βελτιώσει το “φαίνεσθαι” αλλά και το “είναι” αυτού του εικαστικού εργαστηρίου