Βασικά το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης υπήρξε η μετονομασία της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας που ήταν η ονομασία της ελληνικής κατοχικής διοίκησης μέχρι να αποδοθεί η περιοχή επίσημα στην Ελλάδα αλλά (και αυτό είναι ενδιαφέρον) και αργότερα. Μάλιστα ο Γενικός Διοικητής μπήκε στο υπουργικό συμβούλιο την δεκαετία του ΄30 επί Μεταξά, (ή λίγο νωρίτερα αν δεν κάνω λάθος), με ακριβώς αυτό τον τίτλο – όχι Υπουργός αλλά Γενικός Διοικητής. Γεγονός που εξηγεί και τις πρωτοβουλίες του Σιμωνίδη κατά την Κατοχή αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.

Επίσης πίσω αριστερά στην παλιά φωτογραφία μπορεί να δει κανείς το Σαατλί τζαμί (με το ρολόι δηλαδή) που έπεσε θύμα του “εξελληνισμού” της πόλης. Και ένα trivia: o mayor rishon μου έλεγε οτι το Κονάκι διαχρονικά υπήρξε μια αιμορουφήχτρα των φορολογούμενων. Αντιγράφω από το μειλ κάνοντας τον έξυπνο λαογράφο με αλλουνού κόλυβα:
“Αφού σκέψου οτι για να πληρώσει ο τοπικός πασάς το διάκοσμο του Διοικητηρίου είχε υποχρεώσει όσους το επισκέπτονταν για δουλειά να καθαρίζουν τα παπούτσια στους κρατικούς λούστρους που περίμεναν στην είσοδο και απέδιδαν τις ημερήσιες εισπράξεις κάθε βράδυ σε αντάλλαγμα του μισθού! Ετσι αγοράσθηκαν τα χαλιά και πληρώθηκαν τα αυγά του Ποζέλι”

Τα αυγά του Ποζέλι που αναφέρθηκαν είναι η περίφημη ιστορία οτι ο Ποζέλι έριξε 10/20.000 αυγά στα θεμέλια για να δέσουν καλύτερα. Αγνοώ αν αποτελεί περιαστικό μύθο ή το ξέρει από κάπου.
.
Επίσης ο Ηλίας Πετρόπουλος ήταν αυτός που είχε πει, ορθά, οτι κουμάντο στην πόλη έκαναν η Κρητική Αδελφότητα, ο Σύλλογος Κολοκοτρώνη και αργότερα η λέσχη Εύξεινου Πόντου – καμμία από αυτές έχοντας όποια ιστορική σχέση με την πόλη που ίσως εξηγεί και την κατάντια της. Πάντως αληθεύει οτι οι παλαιοελλαδίτες αντιμετώπιζαν ως ιθαγενείς τους μακεδόνες και πέρασαν δεκαετίες μέχρι να τους επιτραπεί να εισέλθουν στον κρατικό μηχανισμό, ενώ ακόμα και τότε τα πάντα περνούσαν από Αθήνα. Από τα λίγα πράγματα που η όποια γκρίνια των σαλονικέων είναι απόλυτα δικαιολογημένη.