Η αλλοίωση τής ιστορικής μνήμης δεν γίνεται επίτηδες, αλλά είναι μια πληγή που αφορά σύμπαντα τον ελληνικό πληθυσμό και κυρίως τους Έλληνες Ορθοδόξους. Η κατάρα τής αντιπαροχής δεν ήταν επιλεκτική. Για πηγαίνετε στην αμιγώς ελληνική Κοζάνη, κι αν βρείτε έστω κι ένα ίχνος τής ιστορικής ελληνικής μακεδονικής αρχιτεκτονικής, να μου γράψετε.

Επίσης, αν και οι Έλληνες Ορθόδοξοι τής Θεσσαλονίκης δεν στοχοποιήθηκαν όσο οι Εβραίοι επί Κατοχής, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πέρασαν ανείπωτες κακουχίες που τους εξαχρείωσαν. Ναι, πολλοί σφετερίστηκαν εβραϊκές περιουσίες, ναι, η υπόθεση νεκροταφείου-ΑΠΘ βρωμάει από χιλιόμετρα μακριά, αλλά είναι μεγάλη προσβολή να αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Έλληνας Ορθόδοξος Θεσσαλονικιός γελούσε σαν τον κακό στις ταινίες χαϊδεύοντας την παχιά του κοιλιά όταν οι Γερμανοί έπαιρναν τους Εβραίους.

Πολλοί ξένοι Εβραίοι, αλλά και ο δικός μας abravanel, δαιμονοποιούν τους Έλληνες Ορθοδόξους. Πολλοί Έλληνες Αριστεροί συνεπικουρούν σε αυτό, επειδή έχουν πέσει θύματα μιας αντι-θεσσαλονικιώτικης προπαγάνδας που παρουσιάζει τους Θεσσαλονικείς σχεδόν σαν ανθρώπους των σπηλαίων.

Η Θεσσαλονίκη μπορεί να ήταν εβραϊκή πόλη μέχρι το 1912, αλλά οι Έλληνες δεν ήταν ποτέ ξένοι σε αυτήν την πόλη. Πάντοτε, ένα ποσοστό 20-25% τού πληθυσμού τής εντός των τειχών Θεσσαλονίκης ήταν Έλληνες, ενώ πολλά από τα γύρω χωριά κυρίως προς τα νότια και τα νοτιοανατολικά είχαν ελληνικό πληθυσμο.

Είμαι διατεθειμένος να συνταχθώ με όλη μου τη δύναμη σε κάθε προσπάθεια για τη μνήμη και τη δικαιοσύνη σε αυτήν την πόλη, αλλά όχι αν πρέπει να πληρώσει το τίμημα ο αδίκως δαιμονοποιημένος Ελληνισμός τής Θεσσαλονίκης.

Σε τελική ανάλυση, για την εξαφάνιση τού εβραϊκού στοιχείου τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι Γερμανοί και ο κύριος συνεργάτης του στη Θεσσαλονίκη, Αρχιρραβίνος Κόρετς, που ήταν αυτός που παρέδωσε τις λίστες με τα ονόματα των Θεσσαλονικιών Εβραίων στους Γερμανούς. Ο ρόλος τού Αρχιρραβίνου Κόρετς αποτελεί ταμπού για την Εβραϊκή Κοινότητα αλλά και για τον κατά τα άλλα λαλίστατο abravanel, στου οποίου το μπλογκ η αναζήτηση για “Koretz” ή “Κόρετς” δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα.

Αν είναι να χυθεί φως στην ιστορία, να χυθεί φως ΠΑΝΤΟΥ.

Και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά ΠΑΝΤΟΥ.

Να μιλήσουμε και για το αρχαίο αραβικό νεκροταφείο τής Μαμίλλας στην Ιερουσαλήμ, μια πόλη με πλειοψηφικό αραβικό πληθυσμό μέχρι το 1947, που η ισραηλινή κυβέρνηση απαλλοτριώνει προκειμένου να χτίσει πάνω του “Μουσείο Ανεκτικότητας”:
http://apjp.org/maps-and-photos/arab-cemetery-in-mamilla-site-for-the-museum-of-tolerance/

Πιστεύω οτι μιλούσε ψύχραιμα αλλά ταυτόχρονα δε μασούσε τα λόγια της πάνω σε αυτό που ονομάζεις “πόλης κράτος” και η οποία υπήρξε πολύ περισσότερο πιθανή ιστορική εξέλιξη από αυτό που νομίζεται γενικώς.

Αυτό που πολλοί Θεσσαλονικείς αρνούνται να καταλάβουν είναι οτι η εβραϊκή κοινότητα της πόλης δεν υπήρξε απλώς ένας πληθυσμός που, ευτυχώς, πλεον δεν υπάρχει αλλά υπήρξε ουσιαστικά η ίδια η Θεσσαλονίκη. Απόδειξη είναι οτι η “παλιά Θεσσαλονίκη” είναι σε μεγάλο βαθμό εβραϊκά κτίσματα και εβραικές προσωπικότητες, όσο και να αφαιρούνται οι πινακίδες ή αλλάζουν τα ονόματα των δρόμων. Προσωπικά δεν είμαι τόσο σίγουρος οτι οφείλεται σε μια αίσθηση οτι οι εβραίοι θα διεκδικήσουν τις περιουσίες, οσο οτι η απλή αναγνώριση της τεράστιας εβραϊκής παρουσίας στην πόλη αποτελεί μια ευθεία αμφισβήτηση της σύγχρονης ταυτότητας που έχουν διαμορφώσει οι πολίτες της, μα κυρίως οι φορείς της.

Ελπίζω οτι οι καινούργια γενιά των Θεσσαλονικέων Εβραίων, απαλλαγμένοι από τα φοβικά σύνδρομα του παρελθόντος, θα διεκδικήσουν την θέση τους στην πόλη της οποίας την ιστορία αποτελούν τους φύλακες.

Χαίρομαι επίσης για το γεγονός οτι υπάρχει και μια καινούργια γενιά Θεσσαλονικέων που αρνούνται να προσδιοριστούν από τις όποιες αρνητικές πράξεις των παλιών και πιστεύουν στην αναβίωση αυτής της μεγάλης πόλης.